Η στεφανιαία νόσος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στην Ευρώπη. Υπολογίζεται ότι 1 στις 5 γυναίκες και 1 στους5 άνδρες στην Ευρώπη πεθαίνουν από στεφανιαία νόσο κάθε χρόνο. Η θνητότητα αυτή παρουσιάζει σημαντικές αποκλείσεις μεταξύ των διαφόρων χωρών της Ευρώπης.
Ετσι ενώ τα τελευταία 30 χρόνια η θνητότητα από στεφανιαία νόσο υπεχώρησε σημαντικά στις περισσότερες Βόρειες και Δυτικές Ευρωπαϊκές χώρες, αυξήθηκε αντίθετα σε μερικές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Έτσι ενώ η θνητότητα αυτή μειώθηκε στη Φινλανδία κατά 37% και στη Μ.Βρετανία κατά 42%, αυξήθηκε στην Αλβανία κατά 57% και στην Ουκρανία κατά 19%.
Στην Ελλάδα η θνητότητα αυτή από στεφανιαία νόσο φαίνεται να παρουσιάζει μικρή αύξηση. Τα διάφορα αυτά ποσοστά στις διάφορες χώρες, εξηγούνται από τις διαφορές στις χώρες αυτές στην προσπάθεια μείωσης των παραγόντων κινδύνων – κυρίως του καπνίσματος (πρωτογενής πρόληψη) και δευτερευόντως στην βελτίωση του τρόπου θεραπείας της στεφανιαίας νόσου ή στην δευτερογενή πρόληψη.
Η πλέονσοβαρή εκδήλωση των οξέων ισχαιμικών επεισοδίων είναι το οξύ διατοιχωματικό έμφραγμα (με ανύψωση του ST στο ΗΚΓ) , το οποίο συνήθως συμβαίνει από πλήρη απόφραξη μιας επικάρδιας στεφανιαίας αρτηρίας με θρόμβοπλούσιο σε ινική.
Ο ασθενής με οξύ διατοιχωματικό έμφραγμα πρέπει να εκτιμάται άμεσα σήμερα για θεραπεία επαναιμάτωσης. Θα πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι ο χρόνος που μεσολαβεί από την εμφάνιση των συμπτωμάτων μέχρι την έναρξη της θεραπείας της επαναιμάτωσης είνα πολύ σημαντικός για την θνητότητα αλλά και για την μετέπειτα εξέλιξη του ασθενούς.
Οι μορφές επαναιμάτωσης του μυοκαρδίου είναι: α) η φαρμακολογική (θρομβόλυση) καιβ) η μηχανική (πρωτογενής αγγειοπλαστική)
Σε όλες τις κλινικές μελέτες η πρωτογενής αγγειοπλαστική υπερβαίνει της θρομβόλυσης, δυστυχώς στη χώρα μας (όπως και σε πολλές ξένες χώρες) η πρωτογενής αγγειοπλαστική δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε ευρεία έκταση λόγω ελλείψεως αιμοδυναμικών εργαστηρίων και επαρκώς εκπαιδευμένου ιατρικού και λοιπού προσωπικού.
Σε Νοσοκομεία όπου δεν μπορεί να εφαρμοστεί η πρωτογενής αγγειοπλαστική πρέπει να δίνεται θρομβόλυση και μετά άμεση διακομιδή σε αιμοδυναμικό εργαστήριο που έχει την δυνατότητα πραγματοποίησης αγγειοπλαστικής. Είναι λάθος σήμερα ο ασθενής να παραμένει στο Νοσοκομείο που δεν μπορεί να γίνει αγγειοπλαστική.
Στην Ελλάδα το 2009 έγιναν 2056 πρωτογενείς αγγειοπλαστικές, η πλειονότητα στην περιοχή της Αθήνας επί συνόλου 8.000 εμφραγμάτων. Οι χρόνοι που επετεύχθησαν στην ελληνική μελέτη ήταν κοντά στους προτεινόμενους από τις κατευθυντήριες οδηγίες. Στην ελληνική μελέτη καταγράφηκε ότι στην περιοχή Αθηνών συμπεριλαμβανόμενου και του ιδιωτικού τομέα, το 40% των ασθενών με οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου υποβάλλονται σε πρωτογενή αγγειοπλαστική.
Ο στόχος βέβαια του προγράμματος αυτού που συνεχίζεται στο λεκανοπέδιο της Αττικής, πιλοτικά, είναι α) το 70% των ασθενών με οξύ διατοιχωματικό έμφραγμα να λαμβάνουν θεραπεία επαναιμάτωσης με αγγειοπλαστική , β) να πραγματοποιούνται πρωτογενώς αγγειοπλαστικές πάνω από 600 το χρόνο και γ) δημιουργία επεμβατικών κέντρων που να προσφέρουν 24/ώρες και για 7 ημέρες την εβδομάδα, επαναιμάτωση με πρωτογενή αγγειοπλαστική.
Όσον αφορά τα οξέα εμφράγματα χωρίς ανύψωση του STστο ΗΚΓ, σήμερα προτείνεται η άμεση εντός τουλάχιστον 8 ωρών πραγματοποίηση αγγειοπλαστικής.
Νεότερα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα παίζουν σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη των ασθενών μετά την αγγειοπλαστική. Αυτά είναι :
1) Η Πρασουγρέλη αποτελεί εναλλακτική λύση της Κλοπιδογρέλης σε ασθενείς με οξύ ισχαιμικό σύνδρομο και βρέθηκε ότι ελλατώνει σημαντικά την θρόμβωση του stent
2) Το ticagrelor, το φάρμακο αυτό λόγω της αναστρεψιμότητας της δράσης του, υπερέχει έναντι της κλοπιδογρέλης σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο που πρέπει να οδηγηθούν άμεσα σε καρδιοχειρουργική επέμβαση.Ελαττώνει σημαντικά τον θάνατο και την θρόμβωση στα stent. Δυστυχώς δεν κυκλοφόρησε ακόμη στην Ελλάδα.
3) Οι μεγάλες δόσεις ασπιρίνης δεν παρέχουν πλεονέκτημα σε σχέση με τις μικρές δόσεις σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο.
4) Νέα αντιπηκτικά. Η χορήγηση Bivalirudin σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο ελαττώνει την θνητότητα των ασθενών αυτών.
