Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ουρολογια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ουρολογια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011

Φίμωση-Περιτομή

Η φίμωση είναι μία κατάσταση πολύ ενοχλητική, με δυνητικούς κινδύνους φλεγμονών ανάπτυξης κακοηθών βλαβών στη βάλανο και επικινδύνων χειρουργικών προβλημάτων, όπως είναι η παραφίμωση. Η αντιμετώπιση της φιμώσης γίνεται μόνο χειρουργικά με εκτομή της στενεμένης ακροποσθίας.
Τι είναι το φυσιολογικό επιπλέον δέρμα (foreskin);
Το δέρμα στην κορυφή του πέους φυσιολογικά διπλώνεται από μόνο του σαν μανίκι και αποσπάται από το κεφάλι του πέους αποκαλύπτοντας το. Αυτό το επιπλέον δέρμα ονομάζεται ακροποσθία (foreskin). Στα νεογέννητα μωρά κάτω από την επιφάνεια του επιπλέον αυτού δέρματος καλύπτεται το κεφάλι του πέους. Λόγω αυτού στο 95% των νεογέννητων μωρών, το επιπλέον δέρμα δεν μπορεί να τραβηχτεί προς τα πίσω, το οποίο αναφέρεται ως "φυσιολογική φίμωση" ή "μη επεκτάσιμο δέρμα". Κατά την ανάπτυξη στην πρώτη παιδική ηλικία και περίπου από την ηλικία των πέντε χρόνων στο 50% των περιπτώσεων η ακροποσθία μπορεί να τραβηχτεί προς τα πίσω και να αποκαλυφθεί η βάλανος. Στους ενήλικες, το επιπλέον δέρμα είναι καλύτερο να καλύπτει μόνο το μισό ή τα 3/4 του κεφαλιού του πέους για αισθητικούς, πρακτικούς λόγους και θέμα υγιεινής.
Είναι φυσιολογικό να έχουμε μη επεκτάσιμο επιπλέον δέρμα;
Μέχρι την ηλικία των πέντε ετών, υπάρχει ποικιλία όσον αφορά στην αναλογία με την οποία προσκολλάται το επιπλέον δέρμα στο πέος. Μερικές φορές μπορεί να υπάρχει συσσώρευση μίας άσπρης εκροής που ονομάζεται "σμήγμα" δίνοντας την εμφάνιση "άσπρων μαργαριταριών" κάτω από το δέρμα. Μερικές φορές το επιπλέον αυτό δέρμα φουσκώνει κατά την ούρηση αλλά δεν υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα. Είναι εξολοκλήρου μέσα στα φυσιολογικά όρια και δεν χρειάζεται να προκαλείται ανησυχία.
Είναι φυσιολογική η ύπαρξη μη διατατής ακροποσθίας;
Εάν οι γονείς καταφύγουν στην πρακτική ασκήσεων αποκάλυψης της βαλάνου, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, έτσι ώστε να μη δημιουργήσουν αιμορραγίες και τραύμα, το οποίο μπορεί να επιδεινώσει το πρόβλημα της φιμώσης. Βίαια προσπάθεια θα πρέπει να αποφεύγεται, γιατί θα προκαλέσει πόνο και την πιθανότητα ανάπτυξης του οξέος χειρουργικού προβλήματος της παραφίμωσης που χρήζει άμεσης ιατρικής αντιμετώπισης.
Πότε η φίμωση είναι πραγματικό πρόβλημα;
Σε ένα αγόρι με φίμωση, το χειρουργείο απαιτείται εάν υφίσταται τα παρακάτω προβλήματα:
  • δημιουργία ουλής του δέρματος στην άκρη.
  • συνεχείς μολύνσεις.
  • ζόρισμα και μόνο κάποιες σταγόνες, όταν τα ούρα περνάνε την παραμόρφωση που υπάρχει (πρήξιμο και μη ικανότητα να επιστρέψει πίσω πάλι το τραβηγμένο επιπλέον δέρμα).
  • όταν εμφανιστούν λειτουργικά σεξουαλικά προβλήματα.
Τι εννοούμε με τον όρο περιτομή;
Είναι μία από τις πιο παλιές επεμβάσεις που είναι γνωστές στην ανθρωπότητα. Βασικά περιλαμβάνει την αφαίρεση του επιπλέον δέρματος από την άκρη του πέους. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κάνει κάποιος την συγκεκριμένη επέμβαση.
  • Ως θεραπεία: στην πραγματική φίμωση.
  • Ως προληπτικό βήμα: σε παιδιά με συνεχόμενες ουρολογικές λοιμώξεις (η αφαίρεση αυτή μειώνει τον κίνδυνο εμφανίσεως καρκίνου στο πέος και σεξουαλικών μεταδιδόμενων νοσημάτων).
  • Για λόγους θρησκεύματος: στους μουσουλμάνους και Εβραίους.
  • Για κοινωνικούς λόγους: να μοιάζω με τον μπαμπά ή τον αδερφό.
  • Για λόγους ρουτίνας: σε μερικές χώρες η αφαίρεση αυτή πραγματοποιείται σαν μορφή ρουτίνας.
  • Ως βελτίωση της σεξουαλικής λειτουργίας.
Τι περιλαμβάνει μία τέτοια αφαίρεση; Υπάρχουν επιπλοκές;
Μία τέτοια επέμβαση στα παιδιά συνήθως πραγματοποιείται κάτω από γενική αναισθησία, ως διαδικασία μίας μέρας και για τους ενήλικες κάτω από τοπική αναισθησία. Η επέμβαση διαρκεί περίπου 30 λεπτά. Τα ράμματα απορροφούνται και έτσι δεν απαιτείται αφαίρεση. Μπορεί να υπάρξει μία ποικιλία βαθμού πρηξίματος και το πέος ίσως δείχνει σε άσχημη κατάσταση για περίπου μία εβδομάδα. Καθώς το κεφάλι του πέους δεν έχει εκτεθεί, υφίσταται κατά τη διάρκεια και στο τέλος δημιουργείται μία κρούστα του επουλωμένου τραύματος. Η αιμορραγία είναι σπάνια επιπλοκή και συνήθως κατασταλάζει αυτόματα.
Υπάρχουν άλλες εναλλακτικές πέρα από την αφαίρεση του επιπλέον δέρματος;
Στην επέμβαση, η οποία ονομάζεται πλαστική της ακροποσθίας (prepucioplasty) ο στενεμένος δαχτύλιος διατέμνεται από τη μία πλευρά ως την άλλη και ράβεται κατά μήκος. Αυτό πλαταίνει στο στένεμα, χωρίς να αφαιρεθεί το επιπλέον δέρμα. Για να είναι επιτυχημένη η συγκεκριμένη επέμβαση, τα αγόρια πρέπει να κάνουν αυτοανάκληση μετά την επέμβαση για δύο-τρεις μήνες.
Συμπέρασμα
Μη αναδιπλώμενη ακροποσθία μπορεί να είναι μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας ανάπτυξης σε αγόρια κάτω των τεσσάρων ετών. Η αφαίρεση ενδείκνυται σε περιπτώσεις επαναλαμβανόμενων μολύνσεων, ή εάν υπάρχει στένεμα με σχηματισμό ουλής. Είναι μία ασφαλής επέμβαση, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς διαμονή στην κλινική. Για ένα καλό αισθητικό αποτέλεσμα και ελάχιστες επιπλοκές, πρέπει να πραγματοποιηθεί από έναν καλά εξειδικευμένο πλαστικό ή χειρουργό ουρολόγο.
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Κυριακή 13 Μαρτίου 2011

Γιατί το ανθρώπινο πέος διαφέρει από αυτό του χιμπατζή



Το σεξ θα ήταν μια πολύ διαφορετική υπόθεση για τον άνθρωπο εάν οι άνδρες διέθεταν ακόμη –όπως συμβαίνει με τους αρσενικούς χιμπατζήδες, μακάκους αλλά και ποντικούς– μικρές, σκληρές ακίδες στο πέος τους! Σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature η απώλεια διαφορετικών γενετικών χαρακτηριστικών –όπως για παράδειγμα των ακίδων του πέους– ήταν εκείνη που μας ξεχώρισε από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου.

Όπως αναφέρει το Βήμα  Αμερικανοί ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ αναζήτησαν τις εξελικτικές αλλαγές στο ανθρώπινο DNA. Συνέκριναν το ανθρώπινο γονιδίωμα με εκείνο ειδών όπως οι χιμπαντζήδες και οι μακάκοι πίθηκοι και εντόπισαν 510 περιοχές του DNA οι οποίες έχουν διατηρηθεί στα υπόλοιπα πρωτεύοντα είδη όχι όμως και στον άνθρωπο. Σχεδόν στο σύνολό τους οι περιοχές αυτές φαίνεται ότι κατέχουν ρυθμιστικό ρόλο στην λειτουργία γειτονικών τους γονιδίων.

Στη συνέχεια οι ερευνητές επικεντρώθηκαν σε μια περιοχή του γονιδιώματος που απαλείφθηκε στον άνθρωπο, όχι όμως και σε άλλους «συγγενείς» μας όπως οι χιμπαντζήδες και αφορά τις ακίδες του πέους. Η περιοχή αυτή φάνηκε ότι επηρεάζει την έκφραση του υποδοχέα του γονιδίου των ανδρογόνων.

Οι ακίδες του πέους είναι αγκαθωτές δομές που εντοπίζονται σε πολλά θηλαστικά. Ο ρόλος τους αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα για τους ειδικούς –οι περισσότεροι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι ακανθώδεις αυτές αποφύσεις παίζουν διαφορετικό ρόλο σε κάθε είδος.

Σε κάποια είδη φαίνεται ότι αυξάνουν τη σεξουαλική διέγερση για το αρσενικό κατά τη διάρκεια της επαφής. Σε μικρό αριθμό ζώων πιθανότατα προκαλούν ωορρηξία στο θηλυκό, αν και υπάρχουν επίσης στοιχεία που μαρτυρούν ότι μπορούν να αποτελέσουν και αιτία βλαβών για το θηλυκό γεννητικό σύστημα.

Υπάρχει ακόμη και η θεωρία σχετικά με το ότι οι ακίδες του πέους αναπτύχθηκαν σε ορισμένα είδη ώστε να απομακρύνουν από το γεννητικό σύστημα του θηλυκού υλικό που άλλα αρσενικά έχουν εναποθέσει προκειμένου να «μπλοκάρουν» την προσπάθεια των αντιπάλων τους για γονιμοποίηση του ίδιου θηλυκού.

Για ποιον λόγο όμως οι ακίδες εξαφανίστηκαν από το ανδρικό πέος; Οι ερευνητές υποθέτουν ότι το …λείο πέος του άνδρα συνδέεται με μια πιο μονογαμική αναπαραγωγική στρατηγική σε σύγκριση με τους προγόνους του.

Στο πλαίσιο της μελέτης εντοπίστηκε επίσης ένας μοριακός μηχανισμός ο οποίος οδήγησε στην ανάπτυξη μεγαλύτερου εγκεφάλου στον άνθρωπο σε σύγκριση με τους χιμπαντζήδες. Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης τον μηχανισμό που ευθύνεται για το ότι ο άνθρωπος έχασε τα μουστάκια που υπάρχουν ακόμη στο πρόσωπο των πιθήκων με τους οποίους μοιραζόμαστε το 96% του DNA μας.
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011

1.000.000 Έλληνες αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τους νεφρούς

Στην Ελλάδα, περίπου 1.000.000 άνθρωποι αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τους νεφρούς και μάλιστα 10% από αυτούς (περίπου 10.000) υπολογίζεται ότι βρίσκονται στο τελικό στάδιο της Χρόνιας Νεφρικής Νόσου (κατά την οποία οι νεφροί έχουν υποστεί βλάβη και δεν λειτουργούν σωστά). Αυτοί, για να επιβιώσουν πρέπει να υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση ή περιτοναϊκή κάθαρση ή να κάνουν μεταμόσχευση νεφρού.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ελληνικής Νεφρολογικής Εταιρείας, κ. Χρήστο Ιατρού, η έγκαιρη διάγνωση της ΧΝΝ και η πρώιμη πρόληψή της (με τον έλεγχο και παρακολούθηση των ατόμων με τους προδιαθεσικούς παράγοντες εμφάνισης της, όπως π.χ. με υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη, οικογενειακό ιστορικό) είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες, επειδή μπορεί να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο προσβολής της καρδιάς και των αγγείων.


http://theywantyourhelp.blogspot.com
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011

Νεφροπάθειες: η νέα μάστιγα της εποχής



Σε σύγχρονη «μάστιγα» αναδεικνύονται καθημερινά οι νεφροπάθειες, οι οποίες πλήττουν σήμερα ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό συνανθρώπων μας, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς όπως τόνισαν στη συνέντευξη τύπου που έδωσαν νε αφορμή με αφορμή τη διεξαγωγή του 1ου Πανελληνίου Συνεδρίου και του 11ου Κύκλου των «Αλκυονίδων Ημερών Νεφρολογίας» του Ε.ΚΟ.Ν.Υ., τα οποία θα πραγματοποιηθούν στις 27-29 Ιανουαρίου 2011 στην Πάτρα (ξενοδοχείο Astir), ο Πρόεδρος του Ελληνικού Κολλεγίου Νεφρολογίας και Υπέρτασης (Ε.ΚΟ.Ν.Υ.), Αμ. Επ. Καθηγητής κ. Αθανάσιος Διαμαντόπουλος, ο Καθηγητής Παθολογίας - Νεφρολογίας Α.Π.Θ. κ. Δημήτριος Γρέκας, ο Αν. Καθηγητής Παθολογίας – Νεφρολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Δημήτριος Βλαχάκος και η Επιμελήτρια Α’ του Νεφρολογικού Τμήματος του Γ.Ν.Α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ κ. Ερασμία Ψημένου.
Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, εκτιμάται ότι σήμερα στη χώρα μας οι νεφροπαθείς ασθενείς ανέρχονται σε περίπου 1.000.000, δηλαδή το 10% του συνολικού πληθυσμού, εκ των οποίων περίπου 11.000 ασθενείς υποβάλλονται σε αιμοκαθάρσεις.
Σακχαρώδης διαβήτης και υπέρταση ευθύνονται σχεδόν για 3 στα 4 (ποσοστό 71%) περιστατικά νεφρικής νόσου. Περιστατικά τα οποία είτε καταλήγουν σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, υποβαθμίζοντας δραματικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς, είτε τον οδηγούν στο θάνατο από άλλες αιτίες, με πιο συχνές τα καρδιαγγειακά συμβάματα και εγκεφαλικά επεισόδια, καθώς και άλλες περιφερικές αγγειακές παθήσεις.
Η μεταμόσχευση νεφρού εξακολουθεί να αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη θεραπευτική αντιμετώπιση της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας τελικού σταδίου, παρά τη σημαντική βελτίωση των μεθόδων αιμοκάθαρσης και περιτοναϊκής κάθαρσης, και παρά την ανάγκη λήψης ισχυρών ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων εκ μέρους του μεταμοσχευμένου ασθενή. Υπάρχουν, μάλιστα, μελέτες που δείχνουν ότι οι ασθενείς που είναι σε λίστα αναμονής για μεταμόσχευση, και μέχρι να βρεθεί μόσχευμα κάνουν αιμοκάθαρση ή περιτοναϊκή κάθαρση, παρουσιάζουν μεγαλύτερη θνητότητα από ασθενείς της ίδιας ηλικίας που έχουν ήδη μεταμοσχευθεί.
Όπως εξήγησε ο κ. Διαμαντόπουλος, το συνέδριο είναι ένα σημαντικό επιστημονικό γεγονός στο οποίο θα συμμετάσχουν έγκριτοι ειδικοί που έχουν συμβάλλει ουσιαστικά στην εξέλιξη της Νεφρολογίας στη χώρα μας. Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου έχουν προγραμματιστεί διαλέξεις, στρογγυλά τραπέζια και ελεύθερες ανακοινώσεις στοχευμένες σε σύγχρονα επιστημονικά πεδία που ενδιαφέρουν, εκτός από τους Νεφρολόγους, και άλλους ιατρούς συναφών ειδικοτήτων, καθώς και ειδικευόμενους. Σημαντική καινοτομία του Συμποσίου των «Αλκυονίδων Ημερών Νεφρολογίας» αποτελεί η πρόσκληση προς την Ελληνική Εταιρεία Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Ιατρικής να συμμετάσχει στις εργασίες του για να μας ενημερώσει για την επανεμφάνιση, σε σύγχρονη μορφή, θεραπευτικών πρακτικών που χρησιμοποιούνταν από αρχαιοτάτων χρόνων για τη θεραπεία σοβαρών παθήσεων, όπως ο καρκίνος, το διαβητικό πόδι κτλ.
«Αντικείμενο της εργασίας αυτής ήταν η παρακολούθηση της φαρμακευτικής ζωής τριών φυτών», ανέφερε ο κ. Διαμαντόπουλος, «δηλαδή, της αρτεμησίας (για τη θεραπεία της ελονοσίας), της ελιάς (για τη θεραπεία του καρκίνου) και του μελίλωτου (για τα διαβητικά έλκη), από τη Ρωμαϊκή εποχή μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα, η χρήση, η αχρησία, η αποδοχή και η απόρριψή τους από την ιατρική κοινότητα, μέχρι την επανεμφάνισή τους ως “νέων” επιστημονικών φαρμάκων με, περίπου, θαυματουργικές ιδιότητες».
Η αρτεμησία είχε προταθεί ήδη τον 1ον μ.Χ. αιώνα από τον Διοσκουρίδη ως ανθελονοσιακό. Εγκαταλείφθηκε αργότερα και επανήλθε έπειτα από έρευνες του τέλους του 20 αιώνα, με σύσταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO). Επιπλέον, συνολικά τα έργα του παρελθόντος συνιστούν το μελίλωτο (πόα της οικογένειας των ψυχανθών που περιέχει κουμαρινικούς και επουλωτικούς παράγοντες), μεταξύ άλλων ενδείξεων, ως βελτιωτικό των κιρσών και των ελκών των κάτω άκρων. Την πλέον σαφή ένδειξη δίνει ο ίδιος ο Ιπποκράτης. Το φυτό εγκαταλείφθηκε από τη σύγχρονη φαρμακοποιία, και επανέρχεται σαν Angipars, αρχικά ως εκχύλισμα και τώρα σα συνθετικό προϊόν.
Με αυτά τα δεδομένα, έγινε ανασκόπηση στην αρχαία, Βυζαντινή, Λατινική και Μεσαιωνική ιατρική βιβλιογραφία, στις φαρμακοποιίες του 18ου και 19ου αιώνα, στα Πρακτικά της Ιατρικής Εταιρείας Δυτικής Ελλάδος, όπως και σε λαογραφικά Ελληνικά και Βρετανικά κείμενα σχετικά με τις αναφορές στα ανωτέρω φυτά και τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Τα ευρήματα συγκρίθηκαν με την παρουσίαση «νέων» φαρμάκων για τις αντίστοιχες ασθένειες, που παρήχθησαν από το Ερευνητικό Κέντρο Διαβήτη της Τεχεράνης σε συνεργασία με το Karolinsca University της Στοκχόλμης, καθώς και από Πανεπιστημιακά Εργαστήρια των ΗΠΑ και της Κίνας.
Την τελευταία τριακονταετία ανακοινώθηκαν από Έλληνες, μη ερευνητές, ιατρούς αποτελέσματα συμβατά με την αντιμετώπιση του καρκίνου από προϊόντα της ελιάς. Όλα απορρίφθηκαν από την ιατρική κοινότητα. Εν τούτοις, πρόσφατες διεθνείς εργασίες αναγνωρίζουν στο ινδολο - ακετοξεικό οξύ (προϊόν της ελιάς) αναμφισβήτητες κυτταροτοξικές ιδιότητες. Συμπερασματικά, είπε ο κ. Διαμαντόπουλος, είναι άκρως αντιεπιστημονική η στάση να απορρίπτεται συλλήβδην η αρχαία βοτανολογική γνώση ως πρόληψη, χωρίς να τεκμηριώνεται με ορθή μεθοδολογία τόσο η απόρριψη, όσο και η αποδοχή της.
Στη στενή σχέση σακχαρώδη διαβήτη και νεφροπαθειών αναφέρθηκε ο κ. Γρέκας. Όπως τόνισε, έως και πάνω από το 35% όλων των ασθενών με διαβήτη και των δύο τύπων (1,2) τελικά θα παρουσιάσουν νεφροπάθεια μετά από 25 με 30 χρόνια νόσου. Σχεδόν το 45% των ασθενών που ξεκινούν χρόνια αιμοκάθαρση εμφανίζουν ως αιτία τη διαβητική νεφροπάθεια. Σύμφωνα, μάλιστα, με την Ετήσια Αναφορά Δεδομένων του U.S. Renal Data System 2007 (www.usrds.org), η συχνότητα εμφάνισης νεφροπάθειας εξαιτίας του διαβήτη φαίνεται να αυξάνεται σε ποσοστά πάνω από το 50% για τα έτη 2005 – 2020 στις ΗΠΑ, γεγονός που αντανακλά και την αύξηση του πληθυσμού των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.
Την εξέλιξη της διαβητικής νεφροπάθειας χαρακτηρίζουν πέντε (5) κλινικά στάδια. Η σταδιοποίηση βασίζεται στις τιμές του ρυθμού σπειραματικής διήθησης, του ποσοστού απέκκρισης λευκωματίνης στα ούρα και της συστηματικής αρτηριακής πίεσης. Τα στάδια περιγράφουν καλύτερα την κατάσταση στον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, καθώς οι ασθενείς σε αυτόν είναι συχνά μικρής ηλικίας και, κατά βάση, δεν έχουν αναπτύξει ακόμη άλλες συστηματικές νόσους (π.χ. υπέρταση).
Σε αντίθεση με τους διαβητικούς τύπου 1, οι διαβητικοί τύπου 2 έχουν ήδη υπέρταση με την εμφάνιση της νόσου, επεσήμανε ο Καθηγητής. Λόγω του υψηλού δείκτη θνησιμότητας από καρδιαγγειακά νοσήματα, πολλοί διαβητικοί τύπου 2 καταλήγουν πριν εμφανίσουν νεφροπάθεια τελικού σταδίου. Ακόμα και κατά τη χρόνια αιμοκάθαρση, το ποσοστό θανάτων από καρδιαγγειακά συμβάματα στους διαβητικούς είναι σχεδόν 50% υψηλότερο σε σύγκριση με τους μη διαβητικούς, φτάνοντας σε επίπεδα 120 θανάτων ανά 1000 ασθενείς μετά από 1 χρόνο αιμοκάθαρσης.
Έγκυρες διεθνείς επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι η έναρξη και η εξέλιξη προς νεφροπάθεια μπορεί να καθυστερήσει με παρεμβάσεις, με την προϋπόθεση ότι αυτές θα πραγματοποιηθούν στα πρώτα στάδια της πορείας της νόσου. Για το λόγο αυτόν, ο προληπτικός έλεγχος έχει ιδιαίτερα βαρύνουσα σημασία. Συνιστάται η διενέργεια μιας (1) εξέτασης ούρων ετησίως, ξεκινώντας περίπου 5 χρόνια μετά την εγκατάσταση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και τη στιγμή της διάγνωσης για τον τύπου 2. Επιπλέον, μαζί με τους κλασικούς παράγοντες κινδύνου και δείκτες προς αξιολόγηση, όπως η γλυκόζη, η αρτηριακή υπέρταση, το λιπιδαιμικό προφίλ και ο τρόπος ζωής (κάπνισμα, παχυσαρκία), θα πρέπει να αναγνωρίζονται και άλλοι δείκτες και, μεταξύ αυτών, το μέγεθος του δείκτη πρωτεϊνουρίας.
Από την πλευρά του, ο κ. Βλαχάκος αναφέρθηκε στη σχέση καρδιαγγειακού συστήματος και νεφρών, μιας αντίστοιχα «ολέθριας» σχέσης με εκείνης του σακχαρώδη διαβήτη. Οι νεφροί, τα δύο μικρά αυτά όργανα σε σχήμα φασολιού, που είναι στρατηγικά τοποθετημένα στις δύο πλευρές της αορτής, λαμβάνουν το 1/5 της καρδιακής παροχής, δηλαδή 1 λίτρο αίματος ανά λεπτό, και αποτελούν τον «καθρέπτη» του καρδιαγγειακού συστήματος. Οι νεφροί, με το διττό ρόλο τους ως εξωκρινή και ενδοκρινή όργανα, επιτελούν βασικές διεργασίες οι οποίες αλληλεπιδρούν με τη λειτουργία της καρδιάς και είναι ζωτικές για τη διατήρηση της ζωής.
Ως εξωκρινή όργανα, οι νεφροί ρυθμίζουν τον όγκο του νερού και την συγκέντρωση των ηλεκτρολυτών του οργανισμού, δηλαδή τον όγκο του πλάσματος που κυκλοφορεί στα αγγεία. Αποκλίσεις από το φυσιολογικό όγκο έχουν μεγάλη σημασία στην υπέρταση και στην καρδιακή ανεπάρκεια, η παρουσία των οποίων συνοδεύεται από οιδήματα και δύσπνοια, λόγω κατακράτησης νερού και άλατος από τους νεφρούς και συμφόρησης των πνευμόνων. Επιπλέον, αποβάλλουν τις ουραιμικές τοξίνες και προλαμβάνουν το ουραιμικό σύνδρομο, που χαρακτηρίζεται από ανορεξία, ναυτία, εμέτους, αδυναμία, κνησμό, καθώς και άλλα σοβαρότερα προβλήματα από την καρδιά, τον εγκέφαλο και το σκελετό.
Ως ενδοκρινή όργανα, παράγουν τρεις (3) ορμόνες, τη ρενίνη, την ερυθροποιητίνη και την ενεργό μορφή της βιταμίνης D (1,25-διϋδροξυ-βιταμίνη D), οι οποίες παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στην καρδιά και τα αγγεία. Από τη ρενίνη αρχίζει η ενεργοποίηση του καταρράκτη αγγειοτασινογόνο -> αγγειοτασίνη Ι -> αγγειοτασίνη ΙΙ -> αλδοστερόνη. Η αγγειοτασίνη ΙΙ προκαλεί αγγειοσύσπαση και έχει τροφικό/αυξητικό ρόλο στην καρδιά και τα αγγεία, επιταχύνει την αρτηριοσκλήρωση, συμμετέχει στην ανάπτυξη υπερτροφίας στην καρδιά, και στην παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων, σε συνέργεια με την ερυθροποιητίνη. Η αλδοστερόνη προκαλεί κατακράτηση άλατος και υπερτροφία στην καρδιά. Αντιλαμβάνεται κανείς, λοιπόν, εύκολα γιατί στη θεραπεία των καρδιαγγειακών παθήσεων κυρίαρχη θέση κατέχουν τα φάρμακα που αναστέλλουν τον άξονα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης και γιατί δεν υπάρχει σχεδόν κανείς υπερτασικός, καρδιοπαθής, νεφροπαθής ή διαβητικός ασθενής που να μη λαμβάνει κάποιο από αυτά τα φάρμακα.
Η ερυθροποιητίνη είναι η κύρια ορμόνη για την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων στον μυελό των οστών. Η νεφρική ανεπάρκεια ήταν η κύρια αιτία ανεπάρκειας αυτής της ορμόνης και ανάπτυξης αναιμίας, μέχρις ότου στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 ανακαλύφθηκαν και παρασκευάστηκαν συνθετικές μορφές ερυθροποιητίνης.
Καταλήγοντας, ο κ. Βλαχάκος ανέφερε ότι η ενεργός μορφή της βιταμίνης D (1,25-διϋδροξυ-βιταμίνη D), αν και αποκαλείται βιταμίνη είναι στην πραγματικότητα ορμόνη, αφού παραγόμενη στους νεφρούς ταξιδεύει στην κυκλοφορία και δρα στο καρδιαγγειακό σύστημα, κατευνάζοντας τον άξονα ρενίνης – αγγειοτασίνης – αλδοστερόνης. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι οι εκτιθέμενοι στον ήλιο Μεσογειακοί λαοί έχουν λιγότερα καρδιαγγειακά νοσήματα σε σύγκριση με τους Βόρειο-Ευρωπαίους και αυτό μπορεί να μην οφείλεται αποκλειστικά στην πολυδιαφημισμένη λεγόμενη Μεσογειακή δίαιτα, αλλά και στην παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων βιταμίνης D, λόγω επαρκούς εκθέσεως στον ήλιο.
Μολονότι τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των ατόμων με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια αυξάνεται συνεχώς, σήμερα ο μεγαλύτερος περιορισμός στην ευρύτερη εφαρμογή της μεταμόσχευσης είναι ο ανεπαρκής αριθμός μοσχευμάτων, υπογράμμισε η κ. Ψημένου. Ένα ποσοστό των αναγκών σε νεφρούς εξακολουθούν να καλύπτουν οι συγγενείς των νεφροπαθών, αλλά δεν έχουν όλοι οι νεφροπαθείς κάποιον δικό τους που να είναι σε θέση να δώσει νεφρό. Προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την ολοένα αυξανόμενη ανάγκη για εξεύρεση μοσχευμάτων, τα περισσότερα μεταμοσχευτικά Κέντρα έχουν επεκτείνει τα κριτήρια καταλληλότητας των μοσχευμάτων μεταθέτοντας το όριο ηλικίας προς τα πάνω. Έτσι, ανάμεσα στα έτη 1991 – 2007 στην Ευρώπη το ποσοστό των δοτών ηλικίας >55 ετών αυξήθηκε από 12.5% σε 38.5%, και >65 ετών από 2.3% σε 12.1%.
Η επιλογή του πλέον κατάλληλου λήπτη για κάθε προσφερόμενο μόσχευμα γίνεται με βάση συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής. Στα κριτήρια αυτά περιλαμβάνονται α) η ομάδα αίματος και η ιστοσυμβατότητα, β) ο χρόνος αναμονής, γ) η παιδική και εφηβική ηλικία και δ) ιατρικές προτεραιότητες, δηλαδή άτομα ευαισθητοποιημένα και άτομα που δεν έχουν καμία δυνατότητα αιμοκάθαρσης και περιτοναϊκής κάθαρσης.
Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα της οξείας απόρριψης, δηλαδή της μη αποδοχής του μοσχεύματος από τον οργανισμό του λήπτη, το οποίο κατά τις δεκαετίες 1970 – ‘80 οδηγούσε σε απώλεια του 50% των νεφρών πριν κλείσει ένας (1) χρόνος από τη μεταμόσχευση, σήμερα αντιμετωπίζεται επιτυχώς χάρη στα βελτιωμένα σύγχρονα ανοσοκατασταλτικά φαρμακευτικά σχήματα. Με τη χρήση των σχημάτων αυτών, ακόμα και τα μοσχεύματα που προέρχονται από μεγάλους σε ηλικία δότες δεν απορρίπτονται εύκολα, γεγονός που συμβάλλει στην αύξηση των ποσοστών επιβίωσης των μεταμοσχευμένων νεφρών σε 90-95% τον πρώτο χρόνο.
Ωστόσο, το πρόβλημα της μακρόχρονης επιβίωσης των μοσχευμάτων δεν έχει ακόμα αντιμετωπιστεί επαρκώς. Όλοι οι μεταμοσχευμένοι νεφροί υπόκεινται σε φθορά, η οποία ξεκινά ήδη από την αφαίρεσή τους από το σώμα του δότη. Η προσπάθεια διατήρησης των μεταμοσχευμένων νεφρών σε λειτουργία για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αποτελεί σημαντικό τμήμα της έρευνας στον τομέα της μεταμόσχευσης, ενώ δεν έχει σταματήσει η προσπάθεια για την εξεύρεση τρόπου ανοχής του μεταμοσχευμένου νεφρού από το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου με τη χρήση ελάχιστων – ή και καθόλου – φαρμάκων μετά το πέρας του αρχικού κρίσιμου μετεγχειρητικού σταδίου.
Τέλος, αναφερόμενη στις οικονομικές παραμέτρους των μεταμοσχεύσεων, η κ. Ψημένου υπογράμμισε ότι το οικονομικό κόστος της μεταμόσχευσης αποβαίνει τελικά μικρότερο από το συνολικό κόστος της διαδικασίας της αιμοκάθαρσης, ενώ σε ό,τι αφορά την κοινωνική της διάσταση η προσφορά μοσχευμάτων δεν αποτελεί μόνο προσφορά προς το άτομο που πάσχει, αλλά και προς ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο.

ιatrikostypos.com
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

Πώς να αντιμετωπίσω την ουρολοίμωξη;

Οι λοιμώξεις του ουροποιητικού οφείλονται σε παθογόνους οργανισμούς που προσβάλλουν τα ούρα, την ουροδόχο κύστη, την ουρήθρα, τον προστάτη, τον νεφρό.

Οι ουρολοιμώξεις μπορεί να έχουν συμπτώματα όπως:

• Τσούξιμο κατά την ούρηση
• Συχνουρία
• Πυρετό, δέκατα
• Ναυτία
• Κοιλιακό πόνο
• Εμετό (συμπτωματικές ουρολοιμώξεις)Ενδέχεται όμως να μην έχουν κανένα σύμπτωμα και να αποκαλύπτονται μόνο μετά από εξέταση ούρων (ασυμπτωματικές ουρολοιμώξεις).

Διαιρούνται σε ενδονοσοκομειακές, όταν έχουν σχέση με ιατρικώς προκαλούμενους καθετηριασμούς και σε εξωνοσοκομειακές, όταν δεν έχουν σχέση με ιατρικούς χειρισμούς.

Οι συμπτωματικές και ασυμπτωματικές εξωνοσοκομειακές ουρολοιμώξεις είναι συχνότερες σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, λόγω της βραχείας ουρήθρας.

Στον άνδρα οι ουρολοιμώξεις αυξάνουν με την πάροδο της ηλικίας και συνδέονται με δυσλειτουργία του προστάτη, ουρολιθιάσεις, πτώση της ανοσοποιητικής ικανότητας.

Σε ηλικιωμένους ασθενείς η ύπαρξη μικροοργανισμών στα ούρα χωρίς συμπτώματα, είναι σε αρκετές περιπτώσεις ένα καλοήθες εύρημα, που δεν οφείλεται σε παθολογική προσβολή του ουροποιητικού από τα λοιμώδη αυτά αίτια.

Η Escherichia coli προκαλεί το 80% περίπου των οξέων λοιμώξεων σε ασθενείς χωρίς καθετήρες, ουρολογικές ανωμαλίες και λίθους. Η απλή κυστίτιδα από το κολοβακτηρίδιο Escherichia coli είναι συνήθης λοίμωξη του ουροποιητικού σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας.

Ο staphylococcus saprophyticus προκαλεί επίσης αρκετές ουρολοιμώξεις σε νεαρές γυναίκες. Άλλα μικρόβια όπως ο proteus, klebsiella, enterobacter, serratia, s aureus, εντερόκοκκοι, ευθύνονται για μικρότερα ποσοστά ανεπίπλεκτων ουρολοιμώξεων.

Ο ρόλος τους καθίσταται πιο σημαντικός σε υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις, σε λίθους νεφρών, σε αποφράξεις ουροποιητικού, σε περιπτώσεις ιατρικών χειρισμών όπως καθετηριασμών της ουροδόχου κύστης.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα όπως τα Chlamydia trachomatis, η neisseria gonorrhoeae, ο ιός του έρπητα έχουν κυρίαρχο ρόλο.

Παράγοντες που προδιαθέτουν στην ανάπτυξη ουρολοιμώξεων είναι:

• Η κατάχρηση αντιβιοτικών
• Η χρήση τοπικών αντισυλληπτικών, όπως σπερματοκτόνων και διαφραγμάτων
• Οι κακές συνθήκες σεξουαλικής ή ατομικής υγιεινής που εκθέτουν την ουρήθρα άμεσα σε μικρόβια από τον πρωκτό
• Η κύηση
• Οι λίθοι
• Οι ουρολογικές παθήσεις όπως όγκοι
• Περιπτώσεις κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης
• Η στένωση του ουροποιητικού
• Η υπερτροφία προστάτη
• Οι παθήσεις του νωτιαίου μυελού
• Η σκλήρυνση κατά πλάκας
• Ο διαβήτης
• Γενετικές προδιαθέσεις
• Ιατρικοί χειρισμοί
• Η καταστολή του ανοσοποιητικού

Η διάγνωση των ουρολοιμώξεων γίνεται με ειδικές εξετάσεις ούρων. Eίναι πολύ σημαντικό να έχει προηγηθεί σωστός καθαρισμός της περιοχής και των χεριών και να έχει γίνει ορθή συλλογή ούρων. Τα ούρα πρέπει να έχουν συλλεγεί σε ειδικό αποστειρωμένο δοχείο.

Το άτομο πρέπει να αρχίσει να ουρεί πρώτα στην τουαλέτα και στην συνέχεια, ενώ ουρεί να συλλεγεί μέρος από τα ούρα στο ειδικό αποστειρωμένο δοχείο, το οποίο παρεμβάλλεται ακριβώς στην θέση της τροχιάς του ούρου, χωρίς να διακοπεί η ούρηση και πριν ολοκληρωθεί.. Το δείγμα πρέπει να αποσταλεί άμεσα προς εξέταση.

Σήμερα υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία για τις ουρολοιμώξεις. Αποτελεσματική θεραπεία δεν σημαίνει μόνο υποχώρηση της συμπτωματολογίας, αλλά πλήρης αποκατάσταση των διαταραχών από τα ούρα. Η κακή θεραπεία και οι υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις, μπορεί να οδηγήσουν σε νεφρική βλάβη ή θάνατο.

Ο εντοπισμός τυχόν συνυπάρχουσας αιτίας που έδρασε προδιαθεσικώς, είναι επιβαλλόμενος, τόσο για την πρόληψη υποτροπών, όσο και για την πρόληψη γενικότερων παθολογικών διαταραχών που σχετίζονται με την υποκείμενη βλάβη.

Για παράδειγμα, όταν η υποκείμενη αιτία μιας ουρολοίμωξης είναι ο διαβήτης, η άριστη θεραπεία της περιλαμβάνει τόσο την εκρίζωση της λοίμωξης αυτής καθαυτής, όσο και την αποκατάσταση της εμμένουσας υπεργλυκαιμίας, που εάν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να προκαλέσει διαταραχές και σε άλλα όργανα, όπως στην καρδιά, στο νευρικό σύστημα, στα αγγεία.


Πηγή:yeiaonline.gr
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Σύγχρονη «μάστιγα» οι νεφροπάθειες

Σε σύγχρονη «μάστιγα» αναδεικνύονται καθημερινά οι νεφροπάθειες, οι οποίες πλήττουν σήμερα ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό συνανθρώπων μας, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.
Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, εκτιμάται ότι σήμερα στη χώρα μας οι νεφροπαθείς ασθενείς ανέρχονται σε περίπου 1.000.000, δηλαδή το 10% του συνολικού πληθυσμού!
Σακχαρώδης διαβήτης και υπέρταση ευθύνονται σχεδόν για 3 στα 4 (ποσοστό 71%) περιστατικά νεφρικής νόσου. Περιστατικά τα οποία είτε καταλήγουν σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, υποβαθμίζοντας δραστικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς, είτε τον οδηγούν στο θάνατο από άλλες αιτίες, με πιο συχνές τα καρδιαγγειακά συμβάματα και εγκεφαλικά επεισόδια, καθώς και άλλες περιφερικές αγγειακές παθήσεις.
Η μεταμόσχευση νεφρού εξακολουθεί να αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη θεραπευτική αντιμετώπιση της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας τελικού σταδίου, παρά τη σημαντική βελτίωση των μεθόδων αιμοκάθαρσης και περιτοναϊκής κάθαρσης, και παρά την ανάγκη λήψης ισχυρών ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων εκ μέρους του μεταμοσχευμένου ασθενή.
Υπάρχουν, μάλιστα, μελέτες που δείχνουν ότι οι ασθενείς που είναι σε λίστα αναμονής για μεταμόσχευση, και μέχρι να βρεθεί μόσχευμα κάνουν αιμοκάθαρση ή περιτοναϊκή κάθαρση, παρουσιάζουν μεγαλύτερη θνητότητα από ασθενείς της ίδιας ηλικίας που έχουν ήδη μεταμοσχευθεί.
Τα παραπάνω τόνισαν σε συνέντευξη τύπου ο Πρόεδρος του Ελληνικού Κολλεγίου Νεφρολογίας και Υπέρτασης (Ε.ΚΟ.Ν.Υ.), αμ. επ. καθηγητής Αθανάσιος Διαμαντόπουλος, ο καθηγητής Παθολογίας - Νεφρολογίας ΑΠΘ κ. Δημήτριος Γρέκας, ο αν. καθηγητής Παθολογίας - Νεφρολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτριος Βλαχάκος και η επιμελήτρια Α' του Νεφρολογικού Τμήματος του ΓΝΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ Ερασμία Ψημένου. Η συνέντευξη δόθηκε με αφορμή τη διεξαγωγή του 1ου Πανελλήνιου Συνεδρίου και του 11ου Κύκλου των «Αλκυονίδων Ημερών Νεφρολογίας» του Ε.ΚΟ.Ν.Υ., που πραγματοποιήθηκαν στην Πάτρα.

Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2011

Αύξηση των διαστάσεων του πέους με φαλλοπλαστική

Η σεξουαλική αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση του άνδρα επηρεάζεται- εκτός των άλλων- και από την εμφάνιση των γεννητικών του οργάνων και ιδίως το μέγεθος του πέους. Πολύ συχνά όμως, η υποκειμενική εντύπωση δεν ταυτίζεται με τις αντικειμενικές εκτιμήσεις με συνέπεια αρκετοί, νέοι κυρίως άνδρες, να αισθάνονται μειονεκτικά θεωρώντας ότι έχουν «μικρό πέος». Η κατάσταση αυτή ονομάζεται «πεϊκή δυσμορφοφοβία» και διακρίνεται σε «αισθητικού» τύπου (65-77%) όταν το μέγεθος του χαλαρού πέους δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις και σε «λειτουργικού» τύπου (23-35%) όταν αυτό συμβαίνει με το πέος σε κατάσταση στύσης.

Σήμερα παρατηρείται μία ολοένα αυξανόμενη τάση αναζήτησης λύσης του προβλήματος του «μικρού πέους» με την προσφυγή σε ειδικούς για διενέργεια χειρουργικών επεμβάσεων που σκοπό έχουν την αύξηση των διαστάσεων του οργάνου (αυξητική φαλλοπλαστική). Οι επεμβάσεις αυτές εμπίπτουν στην σφαίρα της κοσμητικής – αισθητικής χειρουργικής όπως η ρινοπλαστική, πλαστικές προσώπου, μαστού κλπ, και υπό το πρίσμα αυτό, γίνεται προφανής ο υψηλός βαθμός απαίτησης από το αποτέλεσμα καθώς επίσης και ο ηθικός προβληματισμός για το εάν και σε ποιους θα πρέπει να διενεργούνται.

Αυτές οι χειρουργικές τεχνικές βρίσκονται σε στάδιο εξέλιξης με συνέπεια να υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις όσον αφορά την μεθοδολογία, την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα τους. Αναφορικά με τις φυσιολογικές διαστάσεις του πέους, οι περισσότεροι ειδικοί στο θέμα θεωρούν ως μικρότερο φυσιολογικό μήκος πέους τα 9 εκ και περίμετρο τα 6 εκ., σε χαλαρή κατάσταση και υπό έλξη.

Οι κυριότερες σήμερα εφαρμοζόμενες τεχνικές αυξήσεως του μεγέθους του πέους περιλαμβάνουν:

1. Επεμβάσεις αυξήσεως του μήκους του πέους

α. Διατομή των συνδέσμων που συγκρατούν το πέος σε συνδυασμό με μετακίνηση κοιλιακού δέρματος προς το πέος (πλαστική Ζ). Σε περιπτώσεις αυξημένου λίπους στην κοιλιά, η επέμβαση μπορεί να συνδυασθεί με αφαίρεση τμήματος δέρματος και λίπους από το πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα.
β. «Αποσυναρμολόγηση» του πέους και τοποθέτηση μεταξύ των ανατομικών του στοιχείων εμφυτευμάτων είτε φυσικών ή τεχνητών.
γ. Εμφύτευση ενδοπεϊκών προθέσεων σε περιπτώσεις που συνυπάρχει σοβαρή βλάβη του στυτικού μηχανισμού.
δ. Εμφύτευση μέσα στα σηραγγώδη σώματα κυλίνδρων που βαθμιαία διατείνονται και σταδιακά επιμηκύνουν το σώμα του πέους.

2. Επεμβάσεις αυξήσεως του όγκου του πέους

α. Εμφύτευση στο σώμα του πέους λίπους που λαμβάνεται με λιποαναρρόφηση. Μέθοδος που σταδιακά εγκαταλείπεται λόγω μη ικανοποιητικού τελικού αισθητικού αποτελέσματος.
β. Τοποθέτηση ελεύθερου τμήματος δέρματος και λίπους στην ραχιαία επιφάνεια του σώματος του πέους.
γ. Ενσωμάτωση τμημάτων φλέβας ή συνθετικών υλικών στο τοίχωμα των σηραγγωδών σωμάτων του πέους. Η μέθοδος ενδείκνυται σε αυστηρά επιλεγμένα περιστατικά και κυρίως σε περιπτώσεις συγγενούς υποπλασίας ή μετά ακρωτηριασμό του πέους.

Με εφαρμογή της τεχνικής της συνδεσμόλυσης σε συνδυασμό με πλαστική - Ζ μπορεί να προκύψει αύξηση του μήκους του πέους από 1,5 έως 2,5 εκατοστά, ενώ με «αποσυναρμολόγηση» του πέους, αναφέρονται αυξήσεις μήκους που κυμαίνονται από 2.5 έως 4 εκ. σε στύση και από 2 έως 3.5 εκ σε χαλαρή κατάσταση.

Παρά όμως τις αυξήσεις που επιτυγχάνονται , η τεχνική αυτή ενέχει δυνητικούς κινδύνους και όπως προαναφέρθηκε, ενδείκνυται σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Αναφορικά με τις επεμβάσεις αυξήσεως του όγκου του πέους, με την τεχνική ενσωμάτωσης ελεύθερων μοσχευμάτων, επιτυγχάνεται αύξηση της περιμέτρου του πέους από 2,5 έως 5 εκ. Επισημαίνεται όμως, ότι κατά την πλήρη στύση παρατηρείται σχετική μείωση του αποτελέσματος εξαιτίας της διάτασης και συμπίεσης του μοσχεύματος.

Συνήθως, οι επιπλοκές των επεμβάσεων αυξήσεως του μήκους του πέους είναι μικρής βαρύτητας και περιορισμένης διάρκειας (δερματικές εκχυμώσεις, οίδημα του πέους και εμφάνιση παροδικού πόνου κατά την στύση). Σπανιότερα μπορεί να αναπτυχθεί υπερτροφική ουλή ή τριχοφυΐα στην βάση του πέους.
 
Όσον αφορά την γωνία ανύψωσης του πέους κατά την στύση, παρατηρείται μικρή μείωση (έως και 30 μοίρες) που όμως, συνήθως, δε δημιουργεί αισθητική ή στυτική δυσκολία. Παρόμοια και οι επεμβάσεις αυξήσεως του όγκου του πέους χαρακτηρίζονται από μικρή βαρύτητα και είναι συνήθως παροδικού χαρακτήρα. Τις συνηθέστερες επιπλοκές αποτελούν οίδημα του πέους και μείωση της αισθητικότητας που συνήθως επανέρχεται μετά μικρό χρονικό διάστημα. Πιο σπάνια, μπορεί να αναπτυχθεί αντίδραση απόρριψης του μοσχεύματος με συνέπεια σκλήρυνση και ανομοιομορφία της επιφάνειας του πέους .

Μολονότι οι χειρουργικές επεμβάσεις αυξητικής φαλλοπλαστικής δεν επιτυγχάνουν θεαματική βελτίωση του μεγέθους του πέους, η μικρή βαρύτητα των πιθανών μετεγχειρητικών επιπλοκών τους καθώς και η σημαντική βελτίωση της σεξουαλικής αυτοπεποίθησης που παρατηρείται στην πλειονότητα των ασθενών, τις καθιστούν δυνητικά εφαρμόσιμες θεραπευτικές επιλογές στο πλαίσιο αντιμετώπισης του προβλήματος της πεϊκής δυσμορφοφοβίας σε αυστηρά επιλεγμένους και πλήρως ενημερωμένους ασθενείς και υπό την προϋπόθεση ότι άλλοι θεραπευτικοί χειρισμοί δεν έχουν αποδώσει.

Ο Ευάγγελος Σπυρόπουλος είναι χειρουργός ουρολόγος, Διδάκτωρ της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, διευθυντής της ουρολογικής κλινικής του Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών.

newsbeast.gr
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

Προστατέψτε τα νεφρά σας, γλιτώστε από τον πόνο

Οι γιατροί προτείνουν να αποφύγετε κάποιο πιθανό μελλοντικό κρούσμα πέτρας στο νεφρό, τους εξής απλούς και φυσικούς τρόπους.
Καταναλώστε άφθονο νερό (τουλάχιστον δύο με τρία λίτρα την ημέρα) και γενικότερα υγρά, όπως καφέ, τσάι και χυμούς, διότι βοηθούν πολύ στην πρόληψη της κρυσταλλοποίησης των αλάτων. Ένας εύκολος τρόπος για να καταλάβετε αν παίρνετε άφθονα υγρά είναι το χρώμα των ούρων σας, όσο πιο ανοιχτόχρωμα είναι, τόσο το καλύτερο.
Προσέξτε τη διατροφή σας. Καταναλώνετε πολλά φρούτα και λαχανικά, τροφές πλούσιες σε κάλιο, που εμποδίζουν των σχηματισμό κρυστάλλων και του ουρικού οξέος. Επίσης υπάρχουν πολλά βότανα, όπως είναι το ταραξάκο, το τίλιο, το χαμομήλι κ.ά, που συμβάλουν στον μεταβολισμό των αλάτων και βελτιώνουν την λειτουργία των νεφρών.
Πηγή: queen.gr

Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Υπάρχει (χημειο)προφύλαξη για τον καρκίνο του προστάτη;



Το ερώτημα που τέθηκε στη συμβουλευτική επιτροπή της Υπηρεσίας Τροφίμων & Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ την περασμένη εβδομάδα ήταν αιρετικό: θα συνιστούσε να γίνει τροποποίηση στις ετικέτες δύο φαρμάκων, ώστε να προστεθεί ότι μπορούν να ελαττώσουν τον κίνδυνο ενός άντρα να εκδηλώσει καρκίνο του προστάτη;
Εάν τα δύο φάρμακα λάμβαναν έγκριση για τον σκοπό αυτόν, θα αποτελούσαν τη δεύτερη οικογένεια φαρμάκων για πρόληψη του καρκίνου – η πρώτη είναι φάρμακα, όπως η ταμοξιφαίνη, που δεσμεύουν τα οιστρογόνα και ελαττώνουν τον κίνδυνο αναπτύξεως καρκίνου του μαστού. 

Η απάντηση της επιτροπής, όμως, ήταν αρνητική. Υπάρχουν πολλές αβεβαιότητες για τις μακροχρόνιες συνέπειες, είπε, ιδίως εάν τα φάρμακα αρχίσουν να χρησιμοποιούνται από εκατοντάδες χιλιάδες υγιείς ανθρώπους.
Τα φάρμακα είναι η δουταστερίδη, που παράγεται από την εταιρεία GlaxoSmithKline, και η φιναστερίδη, που παράγεται από την εταιρεία Merck. Και τα δύο διατίθενται για την καλοήθη υπερπλασία του προστατικού αδένα, που κάνει δύσκολη τη ζωή των ανδρών μετά τα 55.
Την άδεια να προστεθεί στην ετικέτα η μείωση του κινδύνου καρκίνου την είχε ζητήσει η GSK. Στα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στην επιτροπή συμπεριλαμβάνονταν τα ευρήματα από δύο μεγάλες μελέτες. Η μελέτη της GSK με τη δουταστερίδη συμπεριέλαβε 8.000 άντρες με υψηλό κίνδυνο αναπτύξεως καρκίνου, επειδή είχαν αυξημένα τα επίπεδα της πρωτεΐνης PSA στο αίμα τους. Οι άντρες είχαν επίσης υποβληθεί σε βιοψίες προστάτη, αλλά κατά την έναρξη της μελέτης ουδείς είχε διαγνωστεί με καρκίνο.
Η μελέτη με τη φιναστερίδη χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Ιδρυμα Καρκίνου (NCI) των ΗΠΑ και συμπεριέλαβε 18.800 υγιείς άντρες ηλικίας άνω των 55 ετών, άλλοι εκ των οποίων έπαιρναν το φάρμακο και άλλοι μια ανενεργή ουσία (ψευδοφάρμακο). Και οι δύο μελέτες έδειξαν ότι τα φάρμακα μειώνουν τον συνολικό κίνδυνο αναπτύξεως καρκίνου του προστάτη κατά 25%. Ωστόσο, και οι δύο έδειξαν κάποια σχετική αύξηση στη συχνότητα πιο επικίνδυνων καρκίνων στους άντρες που έπαιρναν τα φάρμακα αυτά.
Οι εταιρείες και ανεξάρτητοι ερευνητές είχαν εξήγηση επ' αυτού. Οπως είπαν, τα φάρμακα μειώνουν το μέγεθος του προστάτη, οπότε είναι πιο εύκολο να εντοπιστούν στις βιοψίες μικροσκοπικοί αλλά επικίνδυνοι καρκίνοι. Αν ο προστάτης ενός άντρα είναι μικρότερος, ο γιατρός που τυχαία βάζει μια βελόνα για να βρει έναν μικροσκοπικό όγκο έχει περισσότερες πιθανότητες να τον εντοπίσει. Συνεπώς, είπαν οι αναλυτές, τα δύο φάρμακα δεν αυξάνουν τον κίνδυνο να αναπτύξει ένας άντρας καρκίνο, αλλά αντιθέτως διευκολύνουν την ανίχνευση των καρκίνων όταν αυτοί αναπτύσσονται.
«Δεν πιστεύω πως υπάρχει αμφιβολία ότι η φιναστερίδη αυξάνει την ανίχνευση του υψηλής κακοήθειας καρκίνου», δήλωσε πριν από τη συνεδρίαση ο δρ Χάουαρντ Πάρνς από το NCI. Τα μέλη της επιτροπής, όμως, δεν πείστηκαν. «Δεν θα μπορούσα να το κάνω», δήλωσε ο δρ Πάτρικ Τζ. Λέρερ, μέλος της επιτροπής από το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνας, εξηγώντας την αρνητική ψήφο του.
Οι αμφιβολίες δεν αφορούσαν μόνο τα φάρμακα αυτά καθαυτά, αλλά και τον τρόπο χρήσης τους στον γενικό πληθυσμό και από γενικούς ιατρούς. Ο δρ Ρίτσαρντ Παζντούρ, επικεφαλής Ογκολογίας στη FDA, εξήγησε στην επιτροπή, πριν από την έναρξη της συνεδρίασης, ότι καλείται να αποφασίσει τι μπορεί να συμβεί εάν αρχίσουν τα δύο φάρμακα να χορηγούνται μαζικά και προληπτικά για τη μείωση του κινδύνου καρκίνου του προστάτη.
«Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα τα παίρνουν και δεν θα τους τα χορηγεί κάποιος ογκολόγος, διότι δεν θα είναι ογκολογικοί ασθενείς», δήλωσε. Ο δρ Ιαν Τόμπσον, ουρολόγος στο Κέντρο Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας, στο Σαν Αντόνιο, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης με τη φιναστερίδη, δήλωσε βαθιά απογοητευμένος από την απόφαση της επιτροπής.
«Ο πήχυς έχει τεθεί τόσο ψηλά, ώστε αμφιβάλλω εάν θα δω τη χημειοπροφύλαξη στη ζωή μου», είπε. «Η ανάγκη γι’ αυτήν, όμως, είναι μεγάλη. Ενας στους έξι άντρες αναπτύσσει καρκίνο του προστάτη. Προσωπικά το θεωρώ μη αποδεκτό. Ενας άντρας με πολλές πιθανότητες να πάθει καρκίνο του προστάτη πρέπει τουλάχιστον να ενημερώνεται ότι υπάρχει τρόπος να ελαττωθεί ο κίνδυνος που διατρέχει».

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Η πρωτεΐνη που... αυτοκτονεί τον καρκίνο του προστάτη



Εντολή «αυτοκτονίας» σε κύτταρα καρκίνου του προστάτη έδωσαν επιστήµονες από τη Βρετανία. Το… φονικό όπλο αποδείχτηκε ότι ήταν µια πρωτεΐνη που βρίσκεται στον οργανισµό µας και την οποία ενίσχυσαν οι ερευνητές για να κάνει τη... βρώµικη δουλειά. 

Οι ερευνητές στο Imperial College του Λονδίνου εντόπισαν µια πρωτεΐνη που εµποδίζει τα καρκινικά κύτταρα ν’ αναπτυχθούν, και µάλιστα τα οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. 

Αυτό σηµαίνει ότι ένα φάρµακο που ενθαρρύνει την αύξηση των επιπέδων της συγκεκριµένης πρωτεΐνης, που λέγεται FUS, θα µπορούσε να εµποδίσει την εξάπλωση της νόσου στο υπόλοιπο σώµα, σώζοντας µε τον τρόπο αυτόν τη ζωή πολλών από τους 240 ανθρώπους που πεθαίνουν κάθε µέρα από καρκίνο του προστάτη. 

Σύµφωνα µε τους ερευνητές, η ανακάλυψη θα µπορούσε να βοηθήσει τους γιατρούς να ανιχνεύουν µε περισσότερη ακρίβεια τις συνηθισµένες µορφές του καρκίνου του προστάτη που εξελίσσεται σταδιακά µε το πέρασµα του χρόνου. Ετσι, πολλοί άνθρωποι δεν θα χρειαζόταν να υποβληθούν ασκόπως σε επώδυνες θεραπείες. 

Οι γιατροί σήµερα στηρίζονται στη χρήση ποικίλων µεθόδων, όπως εξετάσεις αίµατος, βιοψίες, µικροσκόπηση και τοµογραφίες, για να αποφανθούν ποιοι ασθενείς κινδυνεύουν περισσότερο και ποια είναι η καταλληλότερη θεραπεία που πρέπει ν’ ακολουθήσουν. 

Οµως τα αποτελέσµατα από τις µεθόδους αυτές δεν είναι εντελώς αξιόπιστα, µε συνέπεια πολλοί άντρες να υποβάλλονται σε περιττές χειρουργικές επεµβάσεις και ακτινοθεραπείες µε κίνδυνο να καταστούν ανίκανοι ή να υποφέρουν από ακράτεια. 

Τα πειράματα

Στο πλαίσιο των εργαστηριακών τους πειραµάτων, όταν οι επιστήµονες αύξησαν τα επίπεδα της πρωτεΐνης FUS σε καλλιέργειες καρκινικών κυττάρων, διαπίστωσαν ότι προκαλείται ο θάνατός τους. Κατά τη δρα Σαρλότ Μπίβαν, που ήταν επικεφαλής της οµάδας των ερευνητών, «το συµπέρασµα από την έρευνα που έγινε είναι ότι η πρωτεΐνη ίσως καταστέλλει την ανάπτυξη όγκων και τους εµποδίζει να εξαπλωθούν σε άλλα όργανα του σώµατος, όπου µπορεί να επιφέρουν τον θάνατο». 

Η ίδια πρόσθεσε πως η συγκεκριµένη έρευνα βρίσκεται βεβαίως σε αρχικά στάδια, «όµως, εφόσον τα αποτελέσµατα που προέκυψαν επιβεβαιωθούν και από άλλους ερευνητές, τότε η FUS µπορεί να αποτελέσει τη βάση για µελλοντικές θεραπείες». 

Η πρωτεΐνη που µελέτησαν οι ειδικοί συνδέεται και µε την επιθετικότητα της νόσου, καθώς οι άνδρες που έχουν από τη φύση τους χαµηλότερα επίπεδα της FUS εκδηλώνουν καρκίνο του προστάτη σε πιο επιθετική µορφή. 

Ενας από τους ερευνητές, ο δρ Κρεγκ Μπρουκ, τόνισε ότι το επόµενο βήµα είναι «να διαπιστώσουµε κατά πόσον η συγκεκριµένη πρωτεΐνη µπορεί να αποτελέσει ένα αξιόπιστο τεστ για ν’ ανιχνεύεται ο βαθµός της επιθετικότητας του καρκίνου του προστάτη». 

Και πρόσθεσε ότι «εφόσον πραγµατικά η FUS καταστέλλει τους κακοήθεις όγκους, τότε ίσως να σχετίζεται και µε άλλους καρκίνους, ιδίως με τον καρκίνο του µαστού ο οποίος παρουσιάζει σηµαντικές οµοιότητες µε τον καρκίνο του προστάτη».

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Αναπτύσσεται γονιδιακή εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη

Ειδικοί πιστεύουν ότι μπορούν να αναπτύξουν γενετική εξέταση που μπορεί να ενημερώσει τους γιατρούς ποιοι άντρες με καρκίνο του προστάτη χρειάζονται επιθετική θεραπεία.
Αρχικά αποτελέσματα δοκιμής για το Ινστιτούτο Cancer Research στη Βρετανία, υποδεικνύουν ότι άντρες με υψηλά επίπεδα γονιδίων CCP έχουν τους περισσότερο επιθετικούς όγκους.
Η εξέταση CCP θα μπορούσε δυνητικά να σώσει τους άντρες με ηπιότερες μορφές της νόσου από μη αναγκαίες αγωγές. Όπως αναφέρει το περιοδικό ‘Lancet Oncology’ χρειάζονται νέες έρευνες.
Επί του παρόντος οι γιατροί προσπαθούν μετά βίας να προβλέψουν πόσο επιθετικοί είναι οι όγκοι και βασίζονται σε εξετάσεις που είναι λιγότερο από αξιόπιστες.
Για παράδειγμα, η εξέταση του ειδικού προστατικού αντιγόνου, (PSA), μπορεί να δώσει ανησυχητικά αποτελέσματα ακόμα και χωρίς παρουσία καρκίνου.
Ωστόσο, ειδικοί από το Πανεπιστήμιο Queen Mary, και του Λονδίνου, ελπίζουν ότι η νέα εξέταση CCP μαζί με τις υπάρχουσες εξετάσεις όπως το PSA, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εξετάσεις ρουτίνας.
Ο επικεφαλής της έρευνας, Καθηγητής Jack Cuzick, δήλωσε ότι τα ευρήματα έχουν ισχυρή δυνατότητα. Τα γονίδια CCP εκφράζονται με υψηλότερα επίπεδα σε κύτταρα που αναπτύσσονται ενεργά, επομένως θα μπορούσε έμμεσα να μετρηθεί ο ρυθμός ανάπτυξης και η επιθετικότητα του όγκου μέσω της εξέτασης.
Ήδη γνωρίζουμε, πρόσθεσε, ότι τα επίπεδα CCP μπορούν να προβλέψουν την επιβίωση στον καρκίνο μαστού και πιο πρόσφατα στου εγκεφάλου και του πνεύμονα.
Ο ερευνητής πρόσθεσε ότι είναι ενθαρρυντικό ότι θα μπορούσαν να εφαρμοστούν επίσης στον καρκίνο του προστάτη όπου χρειάζεται τρόπος πρόβλεψης της επιθετικότητας της νόσου.
Η έρευνα, που πραγματοποιήθηκε σε 703 άντρες με καρκίνο του προστάτη ανακάλυψε ότι το CCP μπορεί ενδεχομένως να προβλέψει πιθανά αποτελέσματα της νόσου.
Στην έρευνα, άντρες με τα υψηλότερα επίπεδα γονιδίων CCP είχαν τριπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν θανατηφόρα μορφή καρκίνου του προστάτη σε σχέση με όσους είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα.
Σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε εγχείρηση για την αφαίρεση του προστάτη, όσοι είχαν τα υψηλότερα επίπεδα CCP είχαν 70% περισσότερες πιθανότητες για υποτροπή της νόσου.
Η ερευνήτρια Dr Helen Rippon, δήλωσε ότι τα ευρήματα είναι υποσχόμενα αλλά χρειάζονται επιβεβαίωση από μεγαλύτερες έρευνες πριν η εξέταση θεωρηθεί ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εξέταση ρουτίνας.




Πηγές: ‘Lancet Oncology’.

Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Ουρολοιμώξεις: Προτιμούν τις γυναίκες

Οι ουρολοιμώξεις είναι δεύτερες σε συχνότητα εμφάνισης μετά τις λοιμώξεις του αναπνευστικού. Εμφανίζονται συχνότερα στις γυναίκες, που παρουσιάζουν 50% την πιθανότητα να υποστούν μία ή περισσότερες συμπτωματικές ουρολοιμώξεις στη ζωή τους. Μεταξύ των ασθενών που έχουν παρουσιάσει ουρολοίμωξη, το 25% αυτών έχουν την πιθανότητα μίας νέας υποτροπής.

Η λοίμωξη συμβαίνει συχνότερα όταν υπάρχουν παράγοντες που ευνοούν τον πολλαπλασιασμό των μικροβίων. Σε ορισμένους ασθενείς, τα ούρα μπορεί να περιέχουν βακτηρίδια σχεδόν σε κάθε ανάλυση, χωρίς να παρουσιάζουν συμπτώματα, ενώ σε άλλους μπορεί να παρουσιάζονται προσβολές ή υποτροπές λοίμωξης, στα μεσοδιαστήματα των οποίων τα ούρα να είναι στείρα μικροβίων. Στις περιπτώσεις λοίμωξης στο κατώτερο ουροποιητικό, τα συμπτώματα ποικίλλουν μεταξύ της ήπιας συχνουρίας και των συχνών υποτροπών της σοβαρής οξείας κυστίτιδας.

Η οξεία κυστίτιδα, χαρακτηρίζεται από συμπτώματα όπως συχνουρία, επιτακτική ούρηση και δυσουρία, με καύσο στην ούρηση. Μπορεί να υπάρχει πόνος υπερηβικά στα μεσοδιαστήματα των ουρήσεων και αιματουρία, μακροσκοπική και τελική συνήθως. Σπάνια προκαλεί η οξεία κυστίτιδα πυρετό.

Η διάγνωση στηρίζεται στα συμπτώματα και στην εξέταση ούρων. Αυτό θα μας δείξει αν πρέπει να αρχίσει η θεραπεία, όμως αν στο ιστορικό υπάρχουν περισσότερες από 2 έως 3 το πολύ προσβολές τον χρόνο, τότε απαιτείται περαιτέρω έλεγχος.



Θεραπεία
Η χορήγηση αντιβίωσης και η σύσταση για λήψη άφθονων υγρών και παραγόντων που αλκαλοποιούν τα ούρα, για απομάκρυνση των μικροβίων δια της φυσικής οδού, δίνουν τη λύση στο πρόβλημα με την ελάττωση των ερεθιστικών συμπτωμάτων και τη γρήγορη ανακούφιση.
Σημαντικό
Η μικροσκοπική εξέταση των ούρων στο μέσον της ούρησης 2 εβδομάδες μετά τη θεραπεία και 3 μήνες αργότερα, επιβάλλονται για να βεβαιώσουμε την εξάλειψη της λοίμωξης. Όταν υπάρχουν συχνές υποτροπές ή τα συμπτώματα επιμένουν και είναι ενοχλητικά, μπορούμε να χορηγήσουμε αντιβιοτικά για μακρό χρονικό διάστημα, σε μικρές δόσεις επί 3 έως 6 μήνες.
Η οξεία πυελονεφρίτιδα
Είναι λοίμωξη του νεφρικού παρεγχύματος από την πύελο και τους κάλυκες με την ανιούσα οδό. Χαρακτηρίζεται από υψηλό πυρετό με ρίγος, πόνο στην οσφυϊκή χώρα, ενώ μπορεί να επιπλακεί με απόφραξη και σηψαιμία.Τα ούρα είναι θολερά και με πυοσφαίρια κατά σωρούς. Πρέπει να γίνεται πλήρης εργαστηριακός και απεικονιστικός έλεγχος, όπως ακτινογραφία ΝΟΚ, υπέρηχοι κ.τ.λ.
Είναι μία πολύ σοβαρή κατάσταση, γι αυτόν τον λόγο φρόνιμη είναι η νοσοκομειακή υποστήριξη.


Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011

Άντρες: Ποιο είναι το σωστό μέγεθος - και άλλα ερωτήματα...

Ποιο είναι το μέσο μέγεθος του πέους; Πότε είναι πρόωρη η εκσπερμάτωση; Πως μπορεί να πάθει κάταγμα το πέος αφού δεν έχει κόκαλα; Υπάρχει στ’ αλήθεια εθισμός στο σεξ;
Αν νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα για το σώμα σας και για το σεξ, ξανασκεφθείτε το. Το σεξ δεν είναι κάτι τόσο απλό όσο οι περισσότεροι νομίζουν.

«Το σεξ είναι κάτι που μαθαίνουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας», λέει ο δρ Σεθ Πρόστερμαν, κλινικός σεξολόγος και σύμβουλος σε θέματα γάμου και οικογένειας από το Σαν Φρανσίσκο. «Μπορεί στα κινούμενα σχέδια ο κόσμος να ερωτεύεται κεραυνοβόλα και το ευτυχές ζεύγος να φεύγει αγκαλιασμένο στο φεγγαρόφωτο για να απολαύσει happily ever after τον έρωτά του, αλλά στην αληθινή ζωή τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα».
Αν η σεξουαλικότητα είναι μια… δια βίου εκπαίδευση, πολλοί άντρες παλεύουν μια ζωή για να… περάσουν το μάθημα – με την προσπάθειά τους να παρεμποδίζεται διαρκώς από το εγώ τους, τους μύθους γύρω από το σεξ, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο «λανσάρεται» αυτό στην σύγχρονη κοινωνία.
Ξένοι ειδικοί βάζουν τα πράγματα σε μια σειρά, ξεδιαλύνοντας τους μύθους από την αλήθεια.
Πόσο μεγάλο είναι
Όποιος έχει e-mail είναι σχεδόν βέβαιον πως έχει λάβει ένα spam στο οποίο διαφημίζεται κάποιο «μαγικό» επίθεμα ή χάπι που υπόσχεται να αυξήσει το μήκος του πέους σε «μέγεθος που έως πρότινος φάνταζε αδύνατο». Γιατί όμως καταναλώνεται τόση… φαιά ουσία στην μεγέθυνση του ανδρικού μορίου;
«Στο μυαλό των περισσότερων, τον άντρα τον κάνει το μέγεθος του πέους του», λέει ο δρ Άιρα Σάρλιπ, καθηγητής Ουρολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Σαν Φρανσίσκο και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Εταιρείας Σεξουαλικής Ιατρικής (ISSM). «Η αλήθεια είναι πως η αρρενωπότητα και η δύναμη δεν έχουν καμία σχέση με το μέγεθος». Παρ’ όλα αυτά, κρυφή ή φανερή επιθυμία σχεδόν όλων των ανδρών είναι να το μεγαλώσουν.
Η άποψη πως το μεγαλύτερο είναι και καλύτερο «δεν είναι εντελώς μύθευμα», λέει από την πλευρά του ο δρ Πρόστερμαν, ο οποίος από το 1984 συμβουλεύει ζευγάρια για κάθε είδους πρόβλημα που αντιμετωπίζουν στην μεταξύ τους σχέση. «Υπάρχουν κάποιες γυναίκες που προτιμούν τους άντρες με μεγάλο πέος, κυρίως για ερωτικούς λόγους. Οι γυναίκες αυτές, όμως, είναι πολύ λίγες».
Ούτως ειπείν, τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε μεγάλο πέος; Ας δούμε λίγα στοιχεία:
* Το μέσο μέγεθος του πέους είναι μεταξύ 12,5 και 15 εκατοστών. Προσοχή όμως: το μέγεθος αυτό αντιστοιχεί στο πέος σε στύση.
* Το μέσο μέγεθος του χαλαρού πέους είναι γύρω στα 9 εκατοστά.
Είναι προφανές, πως μεγέθη άνω των 20 εκατοστών (σε στύση και πάλι), αντιστοιχούν σε μεγάλο πέος.
Το ερώτημα είναι αν το μεγάλο πέος αποτελεί εγγύηση επιτυχημένου σεξ. «Αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους σεξουαλικούς μύθους των ανδρών», απαντά ο δρ Κόρι Σίλβερμπεργκ, ειδικός σε θέματα σεξουαλικής υγείας από το Τορόντο, στον Καναδά. Μαζί του, συμφωνεί και ο δρ Ίαν Κέρνερ, σύμβουλος σε θέματα σεξ και σχέσεων στη Νέα Υόρκη. «Μελέτες έχουν δείξει πως οι γυναίκες φτάνουν σε οργασμό στη διάρκεια της διείσδυσης στο περίπου 25% των περιπτώσεων, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό όταν ο άντρας τους κάνει στοματικό σεξ είναι πάνω από 80% - συνεπώς, η χρήση του πέους δεν είναι ο κύριος τρόπος για να ικανοποιήσει ένας άντρας μια γυναίκα», λέει.
Ποια είναι η «σωστή» διάρκεια
Η δυνατότητα να εξερευνήσουν τις ερωτογενείς ζώνες της γυναίκας εξιτάρει τους άντρες – και αυτό μας οδηγεί σε έναν ακόμα μύθο του σεξ και του ανδρικού άγχους: πόσο μπορούν να αντέξουν πριν από την δική τους κορύφωση; Και πόσο «πρέπει» να αντέξουν;
Η πρόωρη εκσπερμάτωση αποτελεί «την πιο συχνή μορφή σεξουαλικής δυσλειτουργίας στους νεαρούς άντρες», σύμφωνα με τον καθηγητή Σάρλιπ, με τα ποσοστά της να κυμαίνονται στο 20% έως 40% σε όλες τις ηλικίες.
Πότε, όμως, είναι πρόωρη η εκσπερμάτωση; Η ιατρική μέθοδος για τον καθορισμό της ονομάζεται «ενδοκολπικός άδηλος χρόνος εκσπερμάτωσης» (συμβολίζεται με τα αρχικά IELT) και ουσιαστικά είναι το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από τη στιγμή της διείσδυσης στον κόλπο έως την στιγμή της εκσπερμάτωσης.
Ο χρόνος αυτός, όμως, δεν λέει ολόκληρη την αλήθεια, κατά τον καθηγητή Σάρλιπ. «Υπάρχουν άντρες που εκσπερματώνουν μέσα σε ένα λεπτό, αλλά θεωρούν πως δεν έχουν εκσπερματώσει πρόωρα. Στο άλλο άκρο βρίσκονται εκείνοι που αντέχουν 20 λεπτά, αλλά θεωρούν ότι εκσπερμάτωσαν πρόωρα», εξηγεί.
Με άλλα λόγια, ο ορισμός της προωρότητας μπορεί να είναι εξαιρετικά υποκειμενικός και εξαρτάται από την σεξουαλική ικανοποίηση του άντρα αλλά και της συντρόφου του, καθώς και το πώς ο άντρας κρίνει τον έλεγχο τον οποίο ασκεί στην εκσπερμάτωσή του.
Αν, παρ’ όλα αυτά, εσείς θέλετε να ξέρετε τι λένε οι αριθμοί, μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2005 στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Sexual Medicine» κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο μέσος «φυσιολογικός» IELT για όλες τις ηλικίες είναι 5,4 λεπτά. Ειδικά για τους νεαρούς άντρες ηλικίας 18-30 λεπτών, ο IELT των 6,5 λεπτών θεωρείται άκρως ικανοποιητικός.
Ποια είναι, συνεπώς, τα όρια της προωρότητας; Οι ειδικοί αρχίζουν να μιλούν για πρόωρη εκσπερμάτωση όταν αυτή εμφανίζεται με IELT κάτω από 2 λεπτά. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως έχει πρόωρη εκσπερμάτωση όποιος άντρας φτάνει στην κορύφωση μέσα σε 1,5 λεπτό από τη στιγμή της διείσδυσης: όσο ο ίδιος και η σύντροφός του αισθάνονται ικανοποιημένοι, προωρότητα δεν τεκμηριώνεται. Από την άλλη, αν ο άντρας «αντέχει» 2 λεπτά αλλά αισθάνεται πως δεν μπόρεσε να ελέγξει την εκσπερμάτωσή του, νιώθει άσχημα που «τελείωσε» τόσο γρήγορα και δεν έχει απολαύσει το σεξ, τότε μπορεί να διαγνωστεί με πρόωρη εκσπερμάτωση.
Η αλήθεια, πάντως, είναι πως υπάρχουν άντρες που δεν αντέχουν ούτε 30 δευτερόλεπτα, κατά τον δρα Κέρνερ, καθώς και «άντρες που εκσπερματώνουν πριν καν διεισδύσουν», προσθέτει. «Γι’ αυτούς είναι ίσως πιο εύκολο να τεκμηριωθεί η προωρότητα, διότι δεν απολαμβάνουν την σεξουαλική πράξη».
Οι θρυλικοί πολλαπλοί οργασμοί
Αν και οι πολλαπλοί ανδρικοί οργασμοί φαντάζουν πολύ πιθανοί όταν ακούει κανείς δύο ή περισσότερους άντρες να συζητούν για τα ερωτικά τους, το αν είναι όντως αληθινοί αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Σε αντίθεση με το καλά τεκμηριωμένο φαινόμενο των πολλαπλών οργασμών στις γυναίκες, οι ισχυρισμοί των ανδρών για επαναλαμβανόμενες κορυφώσεις βρίσκονται ακόμα στα όρια του σεξουαλικού μύθου.
Όπως εξηγεί ο καθηγητής Άιρα Σάρλιπ, για να ισχυριστεί ένας άντρας ότι έχει πολλαπλούς οργασμούς, θα πρέπει να εκσπερματώνει περισσότερες από μία φορές σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα – μέσα σε λίγα λεπτά, δηλαδή. Και αυτό, πολύ απλά δεν φαίνεται να συμβαίνει – ή τέλος πάντων συμβαίνει σε κάποιους ελάχιστους άντρες, τους οποίους δεν έχουν ακόμα κατορθώσει να συναντήσουν οι επιστήμονες ώστε να καταγράψουν την περίπτωσή τους.
Αυτό που μπορεί να συμβαίνει είναι να φτάνει ο άντρας ξανά και ξανά «σε ένα ύψιστο σημείο ερωτικής διέγερσης δίχως οργασμό» (δηλαδή σε ένα σημείο που δεν συνοδεύεται από εκσπερμάτωση), σύμφωνα με ιατρική ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε το 2001 στο επιστημονικό περιοδικό «Clinical Psychology Review».
Με την μη εκσπερμάτωση, όμως, το πέος δεν χαλαρώνει αλλά διατηρεί τη στύση του και έτσι, εξακολουθεί να αντιδρά στα ερωτικά ερεθίσματα – κάτι που δεν συμβαίνει έπειτα από την εκσπερμάτωση, όταν το πέος χαλαρώνει και εισέρχεται σε στάδιο… αναισθησίας (το στάδιο αυτό διαρκεί τουλάχιστον 30 λεπτά, γι’ αυτό και δεν φαίνεται να υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να μιλήσει κανείς για πολλαπλούς ανδρικούς οργασμούς).
Ο εθισμός στο σεξ
Η σεξομανία ή εθισμός στο σεξ μπορεί να ακούγεται σαν αστείο, αλλά για όσους βλέπουν την ζωή τους να ορίζεται από το σεξ μόνο για γέλια δεν είναι.
Οι πάσχοντες από καταναγκαστική σεξουαλική συμπεριφορά, όπως είναι ο επιστημονικός όρος γι’ αυτού του είδους την διαταραχή, συνήθως έχουν πολύπλοκη, αλλά πάντοτε παρορμητική σεξουαλική έκφραση, την οποία δεν μπορούν να ελέγξουν.
Μπορεί να έχουν πολυάριθμους ερωτικούς συντρόφους ή εξωσυζυγικές σχέσεις, να κάνουν σεξ με αγνώστους, να αυνανίζονται υπερβολικά, να βλέπουν πορνό, να πηγαίνουν με εκδιδόμενες γυναίκες, να κάνουν «ροζ» τηλέφωνα ή να επισκέπτονται διαρκώς site με σεξουαλικό περιεχομένου. Μπορεί επίσης να τους αρέσει το μαζοχιστικό σεξ ή να έχουν ακραίες ερωτικές φαντασιώσεις.
Αυτό, όμως, που ορίζει την καταναγκαστική σεξουαλική συμπεριφορά τους, δεν είναι ο αριθμός των ερωτικών συντρόφων, ούτε το πόσο συχνά κάνουν σεξ. Είναι το ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τις σεξουαλικές τους ορμές και αισθάνονται δυσφορία όταν δεν μπορούν να τις ικανοποιήσουν. Και όταν πια φτάσουν στο σημείο τα αισθήματα αυτά να επεμβαίνουν στις άλλες πλευρές της ζωής τους, τότε έχουν αληθινό πρόβλημα, κατά τον δρα Ντόναλντ Ε. Γουϊλιαμς, ψυχολόγο στην Κλινική Μάγιο, στο Ρότσεστερ της Μινεσότα.
Όπως αναφέρει ο δρ Πήτερ Μάρτιν, καθηγητής Ψυχιατρικής & Φαρμακολογίας στο Κέντρο Εθισμού του Πανεπιστημίου Vanderbilt, στο Τένεσι, οι αιτίες του εθισμού στο σεξ δεν είναι γνωστές, όπως ακριβώς εξακολουθούν να υπάρχουν ερωτηματικά και γι’ αυτές άλλων εθισμών (λ.χ. σε ουσίες).
Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα συγκλίνει στην άποψη ότι κάποιο ρόλο πρέπει να παίζει ο τρόπος με τον οποίο επεξεργάζεται ο εγκέφαλος τις επιθυμίες μας, ενώ θεωρείται πλέον πιθανό να υπάρχει κάποια διαταραχή και στα κέντρα επιβράβευσης που διαθέτει ο εγκέφαλος.
Διχογνωμία υπάρχει επίσης και για το αν ο εθισμός στο σεξ είναι ένα αληθινό πρόβλημα ψυχικής υγείας ή όχι, κατά τον δρα Μάρτιν. Γι’ αυτό και «υιοθετείται ο όρος καταναγκαστική σεξουαλική συμπεριφορά», εξηγεί.
Ανεξαρτήτως ονομασίας, το πρόβλημα με κάποιον τρόπο πρέπει να αντιμετωπιστεί, γι’ αυτό και επιστήμονες όπως ο δρ Μάρτιν δοκιμάζουν μεθόδους που χρησιμοποιούνται για άλλους εθισμούς (όπως τεχνικές ψυχολογικής θεραπείας) για να βοηθήσουν και τους πάσχοντες από καταναγκαστική σεξουαλική συμπεριφορά. Επιπλέον, μελετώνται διάφορα φάρμακα που ενδεχομένως θα μπορούσαν να την αμβλύνουν, ενώ υπάρχουν και προγράμματα (όπως οι Ανώνυμοι Εθισμένοι του Σεξ & του Έρωτα) που μπορεί να βοηθήσουν τους ασθενείς.
Από την κάμψη στο κάταγμα…
Το πέος δεν είναι ίσιο. Στους περισσότερους άντρες έχει κλίση γύρω στις 10-15 μοίρες όταν βρίσκεται σε στύση – και αυτές δεν δημιουργούν κανένα απολύτως πρόβλημα στο σεξ.
Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν και μεγαλύτερες κάμψεις - μέχρι 30 μοίρες, οι οποίες κατά κανόνα δεν εμποδίζουν την διείσδυση και έτσι αποτελούν πρόβλημα μόνον όταν ενοχλούν τον άντρα για καθαρά αισθητικούς λόγους.
Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις ανδρών που βλέπουν κάποια στιγμή της ζωής τους το πέος τους να στραβώνει: αποτελούν ποσοστό έως 9% του συνόλου, οι οποίοι αναπτύσσουν τη νόσο του Peyronie. Η πάθηση αυτή εκδηλώνεται τυχαία, δεν σχετίζεται με λοίμωξη ή καρκίνο, δεν απειλεί τη ζωή, μπορεί να προκαλεί πόνο όταν ο άντρας έχει στύση και, δίχως θεραπεία, μπορεί να κοστίσει στον άντρα την σεξουαλική του ζωή.
Η πιο συχνή αιτία της είναι κάποιος μικροτραυματισμός του πέους κατά την σεξουαλική επαφή, ο οποίος δεν επιδιορθώθηκε σωστά από τον οργανισμό, με συνέπεια να απομείνει μόνιμη κάμψη. Αυτό συνήθως συμβαίνει σε άντρες μέσης ηλικίας ή μεγαλύτερους, που πάσχουν και από καρδιαγγειακά προβλήματα (όπως διαβήτη ή υπέρταση).
Στους νεώτερους άντρες, η αιτία της αιφνίδιας κάμψης μπορεί να είναι ένα… κάταγμα. Παρ’ ότι το πέος δεν διαθέτει κόκαλα, οι ειδικοί αποκαλούν κάταγμα το σκίσιμο του χιτώνα που περιβάλλει το πέος. Το κάταγμα αυτό κατά κανόνα συμβαίνει από απότομη κίνηση, όταν η γυναίκα κάθεται πάνω στον άντρα και εκείνος έχει σκληρή στύση. Το επακόλουθο είναι εντονότατος πόνος και μεγάλο αιμάτωμα του πέους.
Το κάταγμα του πέους είναι επείγον περιστατικό που πρέπει να χειρουργηθεί αμέσως – αν περάσουν 6-8 ώρες από την στιγμή που συνέβη, είναι ορατός ο κίνδυνος μόνιμης στυτικής δυσλειτουργίας.


Πηγή : ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Ουρολογικά και σεξουαλικά προβλήματα μπορεί να συνυπάρχουν

Δεν ξέρουν πως να βοηθηθούν οι Έλληνες ασθενείς

Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι ουρολογικά και σεξουαλικά προβλήματα είναι δυνατόν να συνυπάρχουν και να έχουν κοινή αιτία. Μια νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τη Μονάδα Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων του ΑΠΘ αποκάλυψε ότι άνδρες που συνειδητοποίησαν πως αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα και ζήτησαν βοήθεια από έναν ουρολόγο είχαν σε ποσοστό 29% συνύπαρξη δύο προβλημάτων. Ακόμη ανάμεσα σε όσους δεν αναζήτησαν βοήθεια για τα προβλήματα του ουροποιογεννητικού τους συστήματος αντιμετώπιζαν σε ποσοστό 21% δύο προβλήματα.

Το 15% των ανδρών που επισκέπτονταν ουρολόγο είχε τρία προβλήματα (σεξουαλικό, ακράτειας και προστάτη). Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, όμως, πως ακόμα και αυτοί που δεν αναζήτησαν ουρολογική βοήθεια, είχαν, επίσης, και τα τρία προβλήματα, σε ποσοστό 4%!

Επιπλέον παρατηρήθηκε πως η συχνότητα των προβλημάτων αυξάνονταν όσο μεγαλύτερη ήταν η ηλικία του άνδρα. Από τα στοιχεία της έρευνας προέκυψε ότι οι περισσότεροι άνδρες με κάποιο από τα παραπάνω προβλήματα, είτε δεν τα έχουν συζητήσει με το γιατρό τους, είτε επιλέγουν να ζητήσουν βοήθεια μόνο γι’ αυτό που αισθάνονται πως ο ιατρός μπορεί να βοηθήσει. Πολλοί ασθενείς με αυτή την αντίληψη συχνά χάνουν την ευκαιρία να κάνουν τις κατάλληλες εξετάσεις και να βρουν βοήθεια.

Βέβαια η ερωτική ζωή είναι ένας καθρέφτης της υγείας. Κακή ή ανύπαρκτη ερωτική ζωή συνοδεύεται από κακή ποιότητα ζωής, καθώς όλες οι μελέτες δείχνουν ότι εκφράζει ένα σημαντικό κομμάτι της ευεξίας του ατόμου.

Στο πλαίσιο της έρευνας της Μονάδας Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων του ΑΠΘ, συγκρίθηκαν τα άτομα που επισκέπτονται την Πανεπιστημιακή Ουρολογική Κλινική του Νοσοκομείου «Παπαγεωργίου» για κάποιο ουρολογικό πρόβλημα με άτομα που επισκέπτονταν 13 διαφορετικές κλινικές του ίδιου νοσοκομείου, για κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας. Χρησιμοποιήθηκαν ειδικά ερωτηματολόγια στα οποία απάντησαν άνθρωποι από όλο το φάσμα των ηλικιακών ομάδων, κατά αντιστοιχία, 18-40 ετών, 41-60 ετών και 61-80 ετών. Η ομάδα των ασθενών από άτομα που απευθύνθηκαν σε ουρολόγο λόγω προβλήματος του ουροποιογεννητικού τους συστήματος περιλάμβανε 161 άνδρες, οι οποίοι ανέφεραν σεξουαλικό πρόβλημα σε ποσοστό 73% (με πιο κοινό το πρόβλημα της στύσης), προβλήματα στο κατώτερο ουροποιογεννητικό, δηλαδή με τον προστάτη, σε ποσοστό 50% και προβλήματα ακράτειας, σε ποσοστό 18%.

Η ομάδα των ασθενών που επισκέπτονταν το Νοσοκομείο για κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας περιλάμβανε 199 άνδρες, οι οποίοι ανέφεραν σεξουαλικό πρόβλημα σε ποσοστό 54% (με πιο κοινό το πρόβλημα της στύσης), προβλήματα στο κατώτερο ουροποιογεννητικό, δηλαδή με τον προστάτη, σε ποσοστό 28% και προβλήματα ακράτειας, σε ποσοστό 9%.

Read more »
Διαβάστε Περισσότερα

Ουρολογικά και σεξουαλικά προβλήματα μπορεί να συνυπάρχουν


Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι ουρολογικά και σεξουαλικά προβλήματα είναι δυνατόν να συνυπάρχουν και να έχουν κοινή αιτία. Μια νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τη Μονάδα Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων του ΑΠΘ αποκάλυψε ότι άνδρες που συνειδητοποίησαν πως αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα και ζήτησαν βοήθεια από έναν ουρολόγο είχαν σε ποσοστό 29% συνύπαρξη δύο προβλημάτων. Ακόμη ανάμεσα σε όσους δεν αναζήτησαν βοήθεια για τα προβλήματα του ουροποιογεννητικού τους συστήματος αντιμετώπιζαν σε ποσοστό 21% δύο προβλήματα.

Το 15% των ανδρών που επισκέπτονταν ουρολόγο είχε τρία προβλήματα (σεξουαλικό, ακράτειας και προστάτη). Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, όμως, πως ακόμα και αυτοί που δεν αναζήτησαν ουρολογική βοήθεια, είχαν, επίσης, και τα τρία προβλήματα, σε ποσοστό 4%!

Επιπλέον παρατηρήθηκε πως η συχνότητα των προβλημάτων αυξάνονταν όσο μεγαλύτερη ήταν η ηλικία του άνδρα. Από τα στοιχεία της έρευνας προέκυψε ότι οι περισσότεροι άνδρες με κάποιο από τα παραπάνω προβλήματα, είτε δεν τα έχουν συζητήσει με το γιατρό τους, είτε επιλέγουν να ζητήσουν βοήθεια μόνο γι’ αυτό που αισθάνονται πως ο ιατρός μπορεί να βοηθήσει. Πολλοί ασθενείς με αυτή την αντίληψη συχνά χάνουν την ευκαιρία να κάνουν τις κατάλληλες εξετάσεις και να βρουν βοήθεια.

Βέβαια η ερωτική ζωή είναι ένας καθρέφτης της υγείας. Κακή ή ανύπαρκτη ερωτική ζωή συνοδεύεται από κακή ποιότητα ζωής, καθώς όλες οι μελέτες δείχνουν ότι εκφράζει ένα σημαντικό κομμάτι της ευεξίας του ατόμου.

Στο πλαίσιο της έρευνας της Μονάδας Μελέτης Ουρολογικών Παθήσεων του ΑΠΘ, συγκρίθηκαν τα άτομα που επισκέπτονται την Πανεπιστημιακή Ουρολογική Κλινική του Νοσοκομείου «Παπαγεωργίου» για κάποιο ουρολογικό πρόβλημα με άτομα που επισκέπτονταν 13 διαφορετικές κλινικές του ίδιου νοσοκομείου, για κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας. Χρησιμοποιήθηκαν ειδικά ερωτηματολόγια στα οποία απάντησαν άνθρωποι από όλο το φάσμα των ηλικιακών ομάδων, κατά αντιστοιχία, 18-40 ετών, 41-60 ετών και 61-80 ετών. Η ομάδα των ασθενών από άτομα που απευθύνθηκαν σε ουρολόγο λόγω προβλήματος του ουροποιογεννητικού τους συστήματος περιλάμβανε 161 άνδρες, οι οποίοι ανέφεραν σεξουαλικό πρόβλημα σε ποσοστό 73% (με πιο κοινό το πρόβλημα της στύσης), προβλήματα στο κατώτερο ουροποιογεννητικό, δηλαδή με τον προστάτη, σε ποσοστό 50% και προβλήματα ακράτειας, σε ποσοστό 18%.

Η ομάδα των ασθενών που επισκέπτονταν το Νοσοκομείο για κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας περιλάμβανε 199 άνδρες, οι οποίοι ανέφεραν σεξουαλικό πρόβλημα σε ποσοστό 54% (με πιο κοινό το πρόβλημα της στύσης), προβλήματα στο κατώτερο ουροποιογεννητικό, δηλαδή με τον προστάτη, σε ποσοστό 28% και προβλήματα ακράτειας, σε ποσοστό 9%.
Read more »
Διαβάστε Περισσότερα
Installed and Designed by iks-Team.com