Νέα θεραπεία για τη Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία

Αδεια Κυκλοφορίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή έλαβε μια νέα θεραπεία για ενήλικους ασθενείς με νεοδιαγνωσμένη, θετική στο χρωμόσωμα Philadelphia (Ph+), Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία σε Χρόνια Φάση.
Ειδικότερα, το dasatinib είναι η πρώτη νέα εγκεκριμένη θεραπεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα σε αυτή την ένδειξη έναντι του imatinib από το 2001. Η έγκριση βασίζεται στα αποτελέσματα της ανοιχτής Φάσης 3 μελέτης DASISION (Μελέτη Dasatinib έναντι Imatinib σε ασθενείς που δεν έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία), τα οποία παρουσιάστηκαν ως έκτακτη περίληψη στην 46η Ετήσια Συνάντηση της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας, στη διάρκεια της ενότητας των Καλύτερων Περιλήψεων του Προεδρικού Συμποσίου στο 15ο Συνέδριο της ΕΗΑ και δημοσιεύθηκαν στο «The New England Journal of Medicine». Η μελέτη συνεχίζεται και θα χρειαστούν περαιτέρω στοιχεία για να προσδιοριστούν οι μακροπρόθεσμες εκβάσεις.Η Χρόνια Μυελογενής Λευχαιμία είναι ένας τύπος λευχαιμίας αργής εξέλιξης, στην οποία ο οργανισμός παράγει ανεξέλεγκτο αριθμό παθολογικών λευκών αιμοσφαιρίων. Διαγιγνώσκεται συνηθέστερα σε άτομα 60-65 ετών και η συχνότητα εκτιμάται σε 1-2 περιστατικά ανά 100.000.


enet.gr

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

MCV, MCH, MCHC, RDW στο αίμα : Τέσσερις σημαντικοί δείκτες στο check up

 

Τα MCV, MCH, MCHC, RDW αποτελούν σημαντικούς δείκτες στην γενική αίματος, που μας δείχνουν ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Οι τιμές MCV, MCH, MCHC, RDW, που αντιστοιχούν σε κάθε περίπτωση ατόμου που εξετάζεται υπολογίζονται αυτόματα από τα μηχανήματα των μοντέρνων αναλυτών αίματος, χωρίς την παρέμβαση του μικροβιολόγου και προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες στον παθολόγο.

Το MCV είναι ο μέσος όγκος ερυθρών. Ο αυτόματος αναλυτής υπολογίζει την κατανομή του μεγέθους των ερυθρών στο εξεταζόμενο αίμα και στη συνέχεια αυτή χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό του MCV. To MCV ανιχνεύει με ακρίβεια κάθε γενική αύξηση ή μείωση του όγκου του ερυθρού αιμοσφαιρίου. Ο ειδικός παθολόγος πρέπει να διαγνώσει εάν η διαταραχή στο MCV, αντανακλά μία παροδική διαταραχή που προκαλείται από απλά παθολογικά προβλήματα(π.χ. κοινή ίωση), εάν πρόκειται για παραμόρφωση ερυθρών από παράγοντες στο αίμα που προκαλούν αλλοιώσεις κατά την εξέταση (π.χ. ωσμωτική διόγκωση λόγω αυξημένου σακχάρου), ή εάν υπάρχει μόνιμη διαταραχή σε κάποιο επίπεδο της φυσιολογικής ερυθροποίησης (π.χ. λόγω κακής απορρόφησης βιταμινών Β).

Το MCH, η μέση αιμοσφαιρίνη του ερυθρού, αποτελεί το μέσο όρο της αιμοσφαιρίνης του ερυθρού. Είναι εξαιρετικός δείκτης της ποσότητας της αιμοσφαιρίνης, που περιέχεται στο ερυθρό αιμοσφαίριο. Τα άτομα με έλλειψη σιδήρου και θαλασσαιμία έχουν ελάττωση MCH, λόγω αδυναμίας σύνθεσης φυσιολογικής ποσότητας αιμοσφαιρίνης. Συγγενής στο MCH, είναι ο MCHC, η μέση σωματική συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης. Ο δείκτης αυτός είναι πολύτιμος στην περίπτωση της κληρονομικής σφαιροκυττάρωσης.

Το RDW, το εύρος της κατανομής των ερυθρών, αποτελεί ένα δείκτη που παρέχει ο αυτόματος αναλυτής και παρουσιάζει την κατανομή των όγκων των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αποτελεί δείκτη της ανισοκυττάρωσης, των διακυμάνσεων δηλαδή του μεγέθους των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Η τιμή του RDW, έχει σημαντικό ρόλο στην διαγνωστική προσπέλαση και εκτίμηση της αναιμίας.

Όταν οι διαταραχές MCV, MCH, MCHC, RDW ευρίσκονται εκτός φυσιολογικών ορίων, η σωστή παθολογική ιατρική εξέταση είναι επιβαλλόμενη. Ο τύπος των διαταραχών σε συνδυασμό με τα ευρήματα από την ιατρική εξέταση και το ιατρικό ιστορικό κατευθύνουν την διάγνωση.

Πηγή: healthierworld.gr

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Έχετε υψηλό αιματοκρίτη;

H αύξηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων που κυκλοφορούν στο ανθρώπινο αίμα, με αποτέλεσμα την αύξηση της αιμοσφαιρίνης ή του αιματοκρίτη, είναι παθολογικό εύρημα στο check up, που συχνά είναι κλινικά σιωπηλό, δηλαδή δεν συνοδεύεται από συμπτώματα.

Παρά το γεγονός ότι τα παθολογικά επίπεδα στην ερυθροκυττάρωση, αρχίζουν συνήθως σε τιμές πάνω από 17 gram/dl αιμοσφαιρίνης και 50% αιματοκρίτη στον άνδρα και πάνω από 15 gram/dl αιμοσφαιρίνης και 45% αιματοκρίτη στην γυναίκα, τα φυσιολογικά όρια διαφοροποιούνται από άτομο σε άτομο.

Με δεδομένο ότι ορισμένα άτομα έχουν κληρονομικώς υψηλό αιματοκρίτη, οι αυξήσεις αξιολογούνται πάντα σε συνάρτηση με το ιστορικό, τα ευρήματα της ιατρικής εξέτασης και με παλαιότερες εξετάσεις, εάν υπάρχουν.

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο συνδεδεμένο με αιμοσφαιρίνη στους ιστούς του ανθρώπινου σώματος. Η φυσιολογική παραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο ανθρώπινο σώμα γίνεται στο μυελό των οστών. Ο φυσιολογικός ρυθμιστής της παραγωγής των ερυθροκυττάρων είναι η ερυθροποιητίνη, που παράγεται κύρια στο νεφρό, αλλά και στο ήπαρ. Με την επίδραση της ερυθροποιητίνης, τα πρόδρομα ερυθροποιητικά κύτταρα πολλαπλασιάζονται, διαφοροποιούνται και εξελίσσονται, διαδικασία που προϋποθέτει την επάρκεια θρεπτικών ουσιών, όπως σιδήρου, βιταμίνης Β12, φυλλικού οξέως. Ώριμα ερυθρά αιμοσφαίρια απελευθερώνονται στην κυκλοφορία. Στη συνέχεια το γερασμένο ερυθρό αιμοσφαίριο καταστρέφεται στο δικτυοενδοθηλιακό σύστημα και ιδιαίτερα στο σπλήνα. 

Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες η φυσιολογική παραγωγή ερυθροκυττάρων οδηγεί σε ημερήσια αντικατάσταση του 0.8-1% όλων των κυκλοφορούμενων ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Η αύξηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων, μπορεί να είναι αποτέλεσμα βλάβης σε κάποιο σημείο του κύκλου της αιμοποίησης των ερυθρών (π.χ. νοσήματα του αίματος), υπερβολικής παραγωγής ερυθροποιητίνης (π.χ. καρκινώματα που παράγουν ερυθροποιητίνη) ή υπερδραστηριότητας του κύκλου αυτού για να αντισταθμίσει την χαμηλή παροχή του οξυγόνου, που έχει ως αιτία νοσήματα και διαταραχές, οι οποίες επιδρούν δευτεροπαθώς σε ένα φυσιολογικό κύκλο αιμοποίησης (π.χ. κάπνισμα, καρδιοπάθεια, διαμονή σε μεγάλο υψόμετρο).

Η παθολογική αύξηση του αιματοκρίτη, ανεξαρτήτως αιτιολογίας, μπορεί να είναι σιωπηλή, μπορεί όμως να προκαλέσει σοβαρά συμπτώματα, που δεν οφείλονται αμιγώς στην υποκείμενη νόσο. Η αύξηση του αιματοκρίτη, προκαλεί αύξηση της γλοιότητας του αίματος, με αποτέλεσμα αυξημένη τάση για θρομβώσεις, αρτηριακές ή φλεβικές, ορισμένες από τις οποίες μπορεί να αποβούν θανατηφόρες. Συχνά εμφανίζεται υπέρταση. Είναι πιθανό να εμφανιστούν επιπλοκές όπως ίλιγγος, εμβοές, διαταραχές της όρασης.

Σήμερα υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία, που περιλαμβάνει την αποκατάσταση του υποκείμενου παράγοντα ή νοσήματος και  την προστασία του οργανισμού από την υπεργλοιότητα και την θρόμβωση.

Πηγή: healthierworld.gr

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Λείπει κάτι από το αίμα σας;

Έχετε συχνά τάσεις για λιποθυμία; Νιώθετε αδυναμία; Μήπως η εσωτερική επιφάνεια των βλεφάρων σας δεν είναι κόκκινη; Αν ναι, δεν είναι απίθανο να έχετε αναιμία. Γνωρίστε ποια είναι τα επικίνδυνα συμπτώματά της και πώς μπορεί να εξελιχθεί.

"Αναιμία" σημαίνει "Χωρίς αίμα". Ωστόσο, θεωρείται υπερβολικό να χρησιμοποιείται η απόλυτη μετάφραση της λέξης ως ορισμός της ασθένειας. Οι ειδικοί περιγράφουν την αναιμία περισσότερο ως μια κατάσταση, όπως - για παράδειγμα - ο πυρετός, και όχι ως μια νόσο. Αυτό που χαρακτηρίζει την αναιμία είναι ο χαμηλός αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα ή η μικρή περιεκτικότητά τους σε αιμοσφαιρίνη, της ουσίας δηλαδή που δίνει στα αιμοσφαίρια το κόκκινο χρώμα τους και μεταφέρει το οξυγόνο στους ιστούς. Οι αιτίες που προκαλούν αναιμία είναι πάρα πολλές, γεγονός που εξηγείται εύκολα αν αναλογιστούμε πόσο εξαιρετικά περίπλοκη είναι η διαδικασία παραγωγής και ρύθμισης των ερυθρών αιμοσφαιρίων, αλλά και της αιμοσφαιρίνης. Τα προβλήματα μπορεί να προκύψουν από πολλούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων της κληρονομικότητας, των μολύνσεων ή ακόμη και της κακής διατροφής. Οι πιο συχνές αιτίες πάντως της αναιμίας είναι:
α) Η αδυναμία του οργανισμού να παράγει τα απαραίτητα για τη σωστή λειτουργία του ερυθρά αιμοσφαίρια.
β) Η αιμόλυση, δηλαδή η πρόωρη καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων μέσα στο αίμα. γ) Η μεγάλη απώλεια αίματος, εξαιτίας κάποιας αιμορραγίας.
Τα είδη της αναιμίας
Ανάλογα με τις αιτίες που την προκαλούν, η αναιμία χωρίζεται σε πολλές κατηγορίες με πιο συχνές τη σιδηροπενική, η οποία οφείλεται στην έλλειψη σιδήρου, τη μεγαλοβραστική, που παρουσιάζεται εξαιτίας της έλλειψης φολικού οξέος και της βιταμίνης Β12, και της μεσογειακής αναιμίας, η οποία είναι αποτέλεσμα μιας διαταραχής στη σύνθεση της αιμοσφαιρίνης. Περισσότερο σπάνια είδη αναιμίας είναι:
Κακοήθης αναιμία: Προκύπτει από την αδυναμία του οργανισμού να απορροφήσει τη βιταμίνη Β12. Αιμολυτικές αναιμίες: τα ερυθρά αιμοσφαίρια δεν καταφέρνουν να ολοκληρώσουν τον κύκλο της ζωής τους και καταστρέφονται πρόωρα.
Δρεπανοκυτταρική αναιμία: Είναι μια διαταραχή που κληρονομείται και επηρεάζει την ικανότητα των ερυθρών αιμοσφαιρίων να μεταφέρουν το αίμα στους ιστούς.
Απλαστική αναιμία: Είναι μια σοβαρή νόσος, που χαρακτηρίζεται από την καταστροφή του μυελού.
Αναιμία χρόνιας νόσου: Συνυπάρχει με χρόνιες ασθένειες (π.χ. φυματίωση, βρογχιεκτασία, ρευματοειδή αρθρίτιδα, AIDS, κτλ.).

Πώς θα διαπιστώσετε ότι έχετε αναιμία
Για τη διάγνωση της αναιμίας είναι απαραίτητο να γίνει αρχικά μια γενική εξέταση αίματος. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων των ανθρώπων με αναιμία δείχνουν κατά κανόνα:
? Χαμηλά επίπεδα αιμοσφαιρίνης (χαμηλότερα από 13.5 g/dl στους άνδρες και 12 g/dl στις γυναίκες).
? Ελάττωση στον αιμοτοκρίτη (κάτω από 40% στους άνδρες και 36% στις γυναίκες).
? Μειωμένο αριθμό ερυθρών αιμοσφαιρίων (μικρότερο από 5.500.000 στους άνδρες και 4.000.000 στις γυναίκες).
Μετά την επιβεβαίωση της αναιμίας από τα αποτελέσματα των πρώτων αιματολογικών εξετάσεων, ο γιατρός συνεχίζει με μια σειρά εξετάσεων για να διαπιστωθούν το είδος και η αιτία της αναιμίας.

Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο
Τα παιδιά: Πρόσφατες έρευνες αποδεικνύουν ότι το 10% των παιδιών παγκοσμίως στις ηλικίες 1 ως 2 ετών πάσχουν από έλλειψη σιδήρου, ενώ το 3% από αυτά είναι αναιμικά. Σύμφωνα μάλιστα με τις έρευνες, τα περισσότερα από τα παιδιά αυτά προέρχονται από οικογένειες χαμηλού βιοτικού επιπέδου.
Γυναίκες πριν την εμμηνόπαυση: Η ήπια αναιμία είναι συχνότερη στις γυναίκες που έχουν μεγάλη απώλεια αίματος κατά τη διάρκεια της περιόδου, η περίοδός τους διαρκεί περισσότερο από πέντε ημέρες ή έχουν αποκτήσει περισσότερα από δύο παιδιά. Άλλωστε, στην εγκυμοσύνη, κάθε γυναίκα αντιμετωπίζει αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσει αναιμία, αφού το σώμα της έχει μεγαλύτερη ανάγκη για φολικό οξύ και σίδηρο.
Αλκοολικοί: Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα αλκοολισμού έχουν μεγάλες πιθανότητες να γίνουν αναιμικοί, κυρίως εξαιτίας της εσωτερικής αιμορραγίας (συκώτι, στομάχι) και της έλλειψης βιταμίνης Β12 και φολικού οξέος.
Χορτοφάγοι: Οι άνθρωποι που έχουν υιοθετήσει μια διατροφή η οποία δεν περιλαμβάνει κρέας ή είναι πλούσια σε επεξεργασμένες τροφές έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν ελλείψεις σιδήρου και βιταμίνης Β12. Έλλειψη σιδήρου παρουσιάζουν συχνά και οι χορτοφάγοι, αφού ο σίδηρος των πράσινων λαχανικών απορροφάται πιο δύσκολα από αυτών των προϊόντων ζωικής προέλευσης.
Άτομα με χρόνιες ασθένειες: Η αναιμία απειλεί περισσότερο τα άτομα με χρόνιες ασθένειες, οι οποίες προκαλούν φλεγμονές ή αιμορραγίες.

Προβλήματα υγείας που δημιουργεί
Στις περισσότερες περιπτώσεις οι αναιμίες είναι ήπιες. Ωστόσο, επειδή ο μικρός αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων μειώνει την ικανότητα απορρόφησης οξυγόνου από τους πνεύμονες, οι αναιμίες που δεν αντιμετωπίζονται και έχουν μεγάλη διάρκεια είναι πιθανό να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα. Μπορεί, για παράδειγμα, να γίνουν αιτία δυσλειτουργίας κάποιων οργάνων του σώματος (π.χ. καρδιά) ή ακόμη και καταστροφής τους. Η μεγαλοβραστική αναιμία, τέλος, και συγκεκριμένα η έλλειψη βιταμίνης Β12 έχει κατηγορηθεί αρκετές φορές για νευρολογικές παθήσεις, οι οποίες, αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, γίνονται μόνιμες.

Στην εγκυμοσύνη: Οι αναιμικές υποψήφιες μητέρες αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών στον τοκετό, ιδιαίτερα αν η αναιμία υπήρχε από το πρώτο κιόλας τρίμηνο. Η αναιμία σε συνδυασμό με το κάπνισμα πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο για το σύνδρομο του αιφνίδιου θανάτου.

Στα παιδιά και τους εφήβους: Στα παιδιά η βαριά αναιμία μπορεί να βλάψει ανεπανόρθωτα την κινητική και νοητική τους ανάπτυξη. Επίσης, δεν είναι λίγες οι φορές που παρατηρούνται ψυχολογικά προβλήματα και προβλήματα συμπεριφοράς. Έρευνες έχουν δείξει ότι, κατά την εφηβεία, τα κορίτσια που έχουν έλλειψη σιδήρου εμφανίζουν διαταραχές στη μνήμη και αδυναμία συγκέντρωσης.

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Αναιμία τα κυριότερα συμπτώματα

Η αναιμία δημιουργείται όταν ο αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα μειώνεται σε παθολογικά επίπεδα. Τα ερυθρά...αιμοσφαίρια περιέχουν την αιμοσφαιρίνη η οποία μεταφέρει το οξυγόνο από τους πνεύμονες στους ιστούς και στα όργανα του σώματος. Η αναιμία μπορεί να οφείλεται σε απώλεια αίματος, σε έλλειψη ενός βασικού συστατικού που συμβάλλει στη σύνθεση της αιμοσφαιρίνης, σε ανωμαλίες παραγωγής των ερυθρών αιμοσφαιρίων και τέλος σε ασθένειες όπου υπάρχει υπερβολική καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Ένα από τα κυριότερα συμπτώματα της αναιμίας είναι η κούραση. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν και πολλές άλλες αιτίες κούρασης εκτός από την αναιμία όπως το στρες, η κατάθλιψη, η αϋπνία, η υπερκόπωση και διάφορες ασθένειες. Η κούραση στην αναιμία οφείλεται στο γεγονός ότι μειώνεται η μεταφορά οξυγόνου στην καρδία και σε άλλα ζωτικά όργανα. Οι ασθενείς παρουσιάζουν αδυναμία και εξάντληση. Νιώθουν ότι δεν έχουν ενέργεια και χρειάζονται περισσότερη προσπάθεια παρά ότι συνήθως για τις δραστηριότητες τους. Όταν η αναιμία αναπτύσσεται αργά, ο οργανισμός βρίσκει τρόπους προσαρμογής. Έτσι στα αρχικά στάδια οι ασθενείς στις περιπτώσεις αυτές δεν αντιλαμβάνονται ότι πάσχουν από αναιμία. Το πρόβλημα ανακαλύπτεται όταν για κάποιο λόγο γίνει ανάλυση αίματος ή όταν τα ερυθρά αιμοσφαίρια και η αιμοσφαιρίνη παρουσιάσουν σημαντική πτώση. Όταν η αναιμία εγκατασταθεί απότομα λόγω ξαφνικής πτώσης της αιμοσφαιρίνης, τότε τα συμπτώματα είναι άμεσα. Η σοβαρότητά τους θα εξαρτηθεί από το βαθμό και την ταχύτητα πτώσης της αιμοσφαιρίνης. Εκτός από την αδυναμία και την κούραση, οι ασθενείς παρουσιάζουν χλωμάδα, δύσπνοια, λαχάνιασμα, ταχυκαρδία, πονοκέφαλο και ζαλάδες ιδιαίτερα όταν στέκονται. Επίσης έχουν δυσκολίες στο να ανεβούν σκαλιά ή να κάνουν άλλες συνήθεις σωματικές δραστηριότητες. Στις σοβαρές περιπτώσεις αναιμίας, οι ασθενείς μπορούν να έχουν σύγχυση και ληθαργία. Όταν προϋπάρχει καρδιακή ή αναπνευστική πάθηση, τότε αυξάνονται οι κίνδυνοι για επιπλοκές που απειλούν τη ζωή όπως καρδιακή ανεπάρκεια, στηθάγχη ή καρδιακή προσβολή. Εκτός από τα πιο πάνω γενικά συμπτώματα που είναι δυνατόν να εμφανιστούν σε όλες τις μορφές αναιμίας, υπάρχουν και συμπτώματα που είναι χαρακτηριστικά ορισμένων παθήσεων. Ο ίκτερος δηλαδή η κίτρινη χροιά του δέρματος παρατηρείται στις αιμολυτικές αναιμίας. Οι αιμολυτικές αναιμίες είναι εκείνες που οφείλονται σε υπερβολική, παθολογική καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων.Η έλλειψη βιταμίνης Β12 και φολικού οξέως μπορεί να προκαλέσει πόνο και έντονη χαρακτηριστική κοκκινάδα στη γλώσσα με διάρροια και απώλεια βάρους. Επίσης η έλλειψη βιταμίνης Β12 μπορεί να δημιουργήσει νευρολογικά προβλήματα όπως μουδιάσματα, παραισθήσεις, αδυναμία, δυσκολίες στο περπάτημα, ευερεθιστικότητα, απώλεια μνήμης, κατάθλιψη και σύγχυση. Τα σημεία και συμπτώματα που περιγράφουμε πιο πάνω, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό του ασθενούς και οι αναλύσεις αίματος επιτρέπουν την τοποθέτηση της διάγνωσης της αναιμίας. Η αναιμία είναι μια από τις συχνότερες αιματολογικές παθήσεις. Είναι απαραίτητο, σε περίπτωση που υπάρχει υποψία ότι κάποιος πάσχει από αναιμία, να συμβουλεύεται το γιατρό του άμεσα. Εάν πράγματι υπάρχει αναιμία θα πρέπει να εξακριβωθεί το είδος της, η αιτία της και να δοθεί η κατάλληλη θεραπεία.

Πηγή: e - portal.gr

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Τι είναι η Ιστιοκύττωση του Κυττάρου του Langerhan ( LCH )

Η LCH (Ιστιοκύττωση του Κυττάρου του Langerhan) είναι μία σπάνια νόσος που κυρίως προσβάλει τα παιδιά. Παρακολουθείται στα ογκολογικά / αιματολογικά κέντρα παιδιατρικών Νοσοκομείων, υπό την επίβλεψη Παιδιάτρων Ογκολόγων. Η ασθένεια πρωτοπαρουσιάστηκε στην ιατρική βιβλιογραφία στις αρχές του αιώνα. Παρόλο που οι γιατροί έχουν στο παρελθόν γράψει αρκετά για την ασθένεια, τα τελευταία χρόνια είναι που έχει προσελκύσει έντονη προσοχή και ενδιαφέρον.

Τα ιστιοκύτταρα είναι μια κατηγορία κυττάρων που βρίσκονται στο ανθρώπινο σώμα. Η λειτουργία τους είναι να βοηθάνε στην καταστροφή ορισμένων ξένων στοιχείων και να καταπολεμούν τη λοίμωξη. Για άγνωστο λόγο οι ασθενείς που πάσχουν από την ασθένεια έχουν πολύ περισσότερα ιστιοκύτταρα (Κύτταρα του Langerhan από το όνομα του Αυστριακού Βιολόγου που ανακάλυψε).Τα κύτταρα αυτά συσσωρεύονται σε συγκεκριμένες περιοχές του οργανισμού και δημιουργούν διάφορα πολύ σοβαρά προβλήματα.

• Η ασθένεια LCH είναι επίσης γνωστή και ως
• Ιστιοκύττωση-Χ
• Ηωσινόφιλο κοκκίωμα
• Σύνδρομο Hand-Schuller-Christian
• Ασθένεια του Letterer-Siwe

Υπάρχει επίσης ένας αριθμός όρων που έχουν χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή συνδρόμων τα οποία θεωρούνται ότι είναι LCH. Αυτοί περιλαμβάνουν Δικτυοενδοθηλίωση, Σύνδρομο Hashimoto-Pritzker, Αυτοθεραπευόμενη Ιστιοκύττωση, Αμιγώς δερματική ιστιοκύττωσς, Κοκκιωμάτωση απο κύτταρα Langerhans, Ιστιοκύττωση τύπου ΙΙ, Μη λιποειδής δικτυοενδοθηλίωση.

ΠΟΣΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΙ;

Υπολογίζεται ότι ένα σε κάθε 200,000 παιδιά προσβάλλεται από την ασθένια κάθε χρόνο. Εβδομήντα έξι τοις εκατό (76%) των περιμτώσεων παρουσιάζονται πριν από την ηλικία των δέκα ετών (10), αλλά η ασθένεια έχει παρατηρηθεί και σε ενήλικες όλων των ηλικιών.

ΤΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ;

Η διάγνωση της LCH συνήθως γίνεται μετά από βιοψία και πικροσκοπική εξέταση του προσβεβλημένου ιστού, που μπορεί να είναι δέρμα, οστά, αδένες κτλ.

Για να καθορισθεί η έκταση της νόσου και το πρόγραμμα θεραπείας που θα ακολουθηθεί, διάφορες άλλες εξετάσεις πρέπει να γίνουν. Μερικές από αυτές είναι εξετάσεις αίματος, ακτινογραφία θώρακος, οστών και αξονικές τομογραφίες. Γίνεται επίσης βιοψία ήπατος ή λήψη μυελού των οστών (μυελόγραμμα).

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ;

Η θεραπεία, αν πρέπει να γίνει, εξαρτάται από τον κάθε ασθενή χωριστά. Σε μερικές μεριπτώσεις η ασθένεια υποχωρεί χωρίς καθόλου θεραπεία. Σε άλλες περιπτώσεις προτείνονται δόσεις ακτινοβολίας ή χημειοθεραπείας σε σχέση πάντα με την έκταση της ασθένειας. Η θεραπεία σχεδιάζεται μετά από λεπτομερή και συνεχη παρακολούθηση του ασθενή έτσι ώστε να προσδιορισθεί σε κάθε στάδιο η έκταση της ασθένειας και απόδοση της εκάστοτε θεραπείας.

Ο σκοπός ενός συνολικού σχεδίου θεραπείας είναι να χρησιμοποιηθεί όσο το δυνατόν λιγότερη θεραπεία για να διατηρηθεί υπό σχετικό έλεγχο η ασθένεια και να δημιουργγθεί για τον οργανισμό η δυνατότητα αυτοίασης.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΡΚΙΝΟ;

Μέχρι τώρα δεν έχει αποδειχθεί ότι η LCH σχετίζεται με τον καρκίνο αλλά ούτε το αντίθετο. Είναι γεγονός ότι μέθοδοι θεραπείας κατά του καρκίνου έχουν χρησιμοποιούντε σε ασθενείς με ιστιοκύττωση. Επομένως, παιδίατροι, αιματολόγοι και ογκολόγοι οι οποίοι ασχολούνται με τη θεραπεία του καρκίνου, αντιμετωπίζουν και παιδιά που πάσχουν από LCH. Εντούτοις δεν είναι αποδεδειγμένο οτι η ασθένεια είναι καρκινοπάθεια. Θεραπεία με ακτινοβολία, εάν χρησιμοποιηθεί, γίνεται σε πολύ μικρότερες δόσεις από ότι σε ασθενείς με καρκίνο.

ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ;

Ένας ασθενής μπορεί να έχει περιορισμένη προσβολή σε ένα μόνο μέρος του σώματος ή και σε περισσότερα διαφορετικά σημεία. Συνήθως η ασθένεια είναι σοβαρότερη όταν αρκετά μέρη έχουν προσβληθεί και ο ασθενής είναι βρέφος. Πιθανές εντοπίσεις περιλαμβάνουν:

• Δέρμα (εζανθήματα)
• Οστά (απλές ή πολλαπλές αλλοίωσης)
• Πνεύμονας, συκώτι, σπλήνας (δυσλειτουργία κύρωσης)
• Δόντια και ούλα (χαλαρά ή πτώση δοντιών, διογκωμένα ούλα)
• Αυτιά (χρόνιες παθήσεις ή έκκριμα)
• Μάτια (προβλήματα όρασης, διογκώσεις)
• Κεντρικό νευρικό σύστημα (παραγγεφαλίτης αδυναμία κινήσεως πλήρης παράλυση δυσκολία στη μνήμη / μάθηση / επικοινωνία – υπερβολική δίψα και ούρηση + άποιος Διαβήτης)

Επίσης παραηρούνται και γενικά συμπτώματα όπως πηρετός, αδυναμία, ανεπαρκής αύζηση σωματικού βάρους, έλλειψη μυϊκής δυνάμεως / ανάπτυξης.

ΘΑ ΑΝΑΡΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ;

Η πλειονότητα των ασθενών επιβιώνει. Μερικοί μπορεί να αναπτύξουν χρόνια σοβαρά προβλήματα, ενώ άλλοι επιβιώνουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις η ασθένεια είναι θανατηφόρα. Συνήθως αυτό συμβαίνει σε βρέφη τα οποία έχουν ταχύτατη επιδείνωση και δεν ανταποκρίνονται σε καμία γνωστή ογκολογική θεραπεία. Επίσης άσχημα προγνωστικά έχουν ασθενείς προσβεβλημένοι στο κεντρικό νευρικό σύστημα όπου σε μερικές περιπτώσεις οι λειτουργίες του εγκεφάλου σταδιακά αποδυναμώνονται με οδυνηρές συνέπειες στην ποιότητα ζωής του ασθενούς.

Οι γιατροί είναι συνήθως σε θέση να συζητήσουν την πιθανότητα της θετικής ανταπόκρισης του ασθενή στη θεραπεία. Επιπλέοω το εάν η ασθένεια ανταποκρίνεται στη θεραπεία συνήθως βασίζεται στήν έκταση της νόσου και στα όργανα που έχουν προσβληθεί. Παρόλα αυτά, είναι συνήθως πολύ δύσκολο να γίνουν σαφείς προβλέψεις γεγονός ιδιαίτερα δυσάρεστο τόσο για το θεράποντα γιατρό όσο και για την οικογένεια.

Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, για έναν ιατρό να πει με βεβαιότητα πως θα αντιδράσει ο κάθε ασθενής στη θεραπεία. Αυτή η αβεβαιότητα κατά τη στη διάγνωση είναι πολύ δυσάρεστη για τον ιατρό και την οικογένεια.

ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ LCH;

Η αιτία είναι συνήθως άγνωστη. Μπορεί να προκαλείται από μια ασυνήθιστη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος, ή από κάτι που βρίσκεται στο περιβάλλον. Δεν είναι κάποια γνωστή πόλυνση ή καρκίνος. Δεν είναι γνωστό αν η νόσος είναι κληρονομική. Οι ασθενείς δεν πολύνονται από κάποιον και δεν μπορούν να μολύνουν κάποιον άλλο.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ;

Ναι!

Ο σύλλογος ΑΡΤΕΜΙΣ αμοτελείται από μία ομάδα γονέων, ασθενών, γιατρών και φίλων, που συνεργάζονται στενά με το Νίκολας Συμπόσιο, ο σκοπός του οποίου είναι η ανακάλυψη της παθογέννεσης της ασθένειας μέσω επιστημονικών συνεδρίων. Στα συνέδρια αυτά συμμετέχουν επιστήμονες και ογκολόγια από διάφορα μέρη του κόσμου, οι οποίοι έχουν εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για τη νόσο και ορισμένοι από αυτούς έχουν συμβάλει καθοριστικά στη διερεύνηση και αντιμετώπιση της.

ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Οι στόχοι του συλλόγου περιλαμβάνουν, συμπαράσταση στους ασθενείς και τις οικογένειές τους παρακίνηση και υποστήριζη της έρευνας, συνεχής επικοινωνία και ενημέρωση για τις τελευταίες εξελίζεις αντιμετώπισή της νόσου.

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Τριήμερο εθελοντικής αιμοδοσίας από την «Φυλή εξ’ αίματος»

Η εθελοντική αιμοδοσία σώζει ζωές. Η έλλειψη και η ανεπάρκεια αίματος θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ζωή όσων χρειάζονται το αίμα ως θεραπευτικό μέσο. Γι’ αυτό, η εθελοντική αιμοδοσία είναι μια χειρονομία καλής θέλησης, φροντίδας και αγάπης προς τον συνάνθρωπό. Δεν υπάρχει πολυτιμότερο δώρο απ’ την εθελοντική αιμοδοσία, αφού στην πραγματικότητα είναι ένα δώρο ζωής γι’ αυτόν που το δέχεται και δυστυχώς οι ανάγκες για αίμα δεν τελειώνουν ποτέ.Οι φοιτητές της πανεπιστημιούπολης του Γάλλου μέσα από την ομάδα που έχουν συστήσει με αποκλειστικό στόχο την εθελοντική αιμοδοσία, που φέρει τον τίτλο «Φυλή εξ’ αίματος», φανερά ευαισθητοποιημένοι με το θέμα διοργανώνουν μια ακόμα εθελοντική αιμοδοσία για τρεις ημέρες. Στις 15 και 16 Μαρτίου, ημέρα Τρίτη και Τετάρτη από τις 10 το πρωί μέχρι τις τέσσερις το απόγευμα στην πανεπιστημιούπολη Γάλλου και την Πέμπτη από τις 9 το πρωί μέχρι τις τρεις το μεσημέρι στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου Ρεθύμνου. Η ομάδα «Φυλή εξ’αίματος» σε αυτή την αιμοδοσία που γίνεται σε συνεργασία με το νοσοκομείο Παίδων Αγια Σοφία καλεί εκτός από τους φοιτητές και τους πολίτες του Ρεθύμνου να αφιερώσουν λίγα λεπτά από το χρόνο τους και να προσφέρουν αίμα για αυτό το λόγο συνεργάστηκαν και με την δημοτική κοινότητα Ρεθύμνου, προκειμένου να υπάρξει κάλεσμα και στους δημότες του Ρεθύμνου να ανταποκριθούν και να συμμετέχουν ενεργά στην προσπάθεια των φοιτητών.
Η ομάδα «Φυλή εξ’αίματος» μέσα από μια χαρακτηριστική αφίσα, στην οποία περιγράφονται οι συνήθεις δικαιολογίες, όπως …έδωσα.. φοβάμαι... δεν έχω χρόνο δεν με νοιάζει... δεν το ήξερα... επιχειρεί να αφυπνίσει συνειδήσεις και να υπενθυμίσει σε όλους ότι ανά πάσα στιγμή ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να χρειαστεί αίμα. Παράλληλα, υπήρξε συνεργασία και με το 15ο δημοτικό σχολείο Ρεθύμνου στο οποίο οι φοιτητές σε συνεργασία με τον δάσκαλο κ. Μελαχροινούδη είχαν την ευκαιρία να ενημερώσουν τα παιδιά για τον εθελοντισμό και την αιμοδοσία, ενώ οι μαθητές του δημοτικού απεικόνισαν στην συνέχεια σε χαρτί τις εικόνες που σχημάτισαν από όσα άκουσαν και οι ζωγραφιές τους θα αξιοποιηθούν για τις αφίσες της εθελοντικής αιμοδοσίας.
Η Μαρία Τσιπογιάννη, εκπρόσωπος της φοιτητικής ομάδας «Φυλή εξ’ αίματος» μιλώντας για την αιμοδοσία, ανέφερε: «Δεν προσκαλούμε μόνο τους φοιτητές αλλά όλη την κοινωνία του Ρεθύμνου για αυτό το λόγο και αποφασίσαμε για πρώτη φορά να κάνουμε αιμοδοσία στο δημαρχείο. Όσον αφορά στους εθελοντές αιμοδότες θα θέλαμε να δώσουμε κάποιες οδηγίες που πρέπει να ακολουθήσουν οι εθελοντές πριν την αιμοδοσία. Δεν πρέπει να έχουν καταναλώσει αλκοόλ την προηγούμενη μέρα. Για τις τρεις προηγούμενες ημέρες δεν πρέπει να έχουν πάρει οποιοδήποτε παυσίπονο και αντιβιοτικά για ένα περίπου μήνα. Πριν έρθουν για αιμοδοσία πρέπει να έχουν φάει πρωινό. Πρέπει όλοι να είμαστε ευαισθητοποιημένοι ως προς την αιμοδοσία, καθώς κάθε μέρα κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη και εμείς αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε. Συνεργαζόμαστε για δεύτερη φορά με το νοσοκομείο Παίδων Αγια Σοφία και θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσούμε πολύ την δημοτική κοινότητα Ρεθύμνου που μας παραχώρησε το χώρο του δημαρχείου για να κάνουμε την εθελοντική αιμοδοσία της Πέμπτης».


rethnea.gr

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Εθελοντική αιμοδοσία στο Ηράκλειο

 

Τη Δευτέρα 14 Μαρτίου στο κατάστημα της δημοτικής ενότητας Χερσονήσου θα υπάρχει κινητή ομάδα αιμοδοσίας του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου για να πραγματοποιήσει εθελοντική αιμοδοσία.

Την αιμοδοσία διοργανώνουν ο Παγκρήτιος Σύνδεσμος Εθελοντών Αιμοδοτών και Δωρητών Οργάνων Σώματος “Αιματοκρήτης» σε συνεργασία με το Γραφείο Κοινωνικής Πολιτικής του δήμου και τοπικούς φορείς και συλλόγους του δήμου.

Κατά τη διάρκεια της αιμοσοδίας, όποιος επιθυμεί θα μπορεί να πληροφορηθεί σχετικά με τη δωρεά μυελού των οστών, τη δωρεά βλαστοκυττάρων και τη δωρεά οργάνων.

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Συμβατότητα ομάδων αίματος

 

Το μέσο ενήλικο σώμα περιέχει 5-7 λίτρα αίματος. Αποτελείται από τα έμμορφα συστατικά, δηλαδή διάφορα κύτταρα και από το πλάσμα.Τα κύτταρα του αίματος είναι:
Τα ερυθρά αιμοσφαίρια περιέχουν την αιμοσφαιρiνη στην οποία οφείλεται και το κόκκινο χρώμα του αίματος. Η μέση διάρκεια ζωής τους είναι 120 μέρες και ο αριθμός τους κυμαίνεται στα 4.500.000 - 5.000.000 ανά ml αίματος ή αποτελούν το 45% περίπου του όγκου του αίματος (Φυσιολογικές τιμές Αιματοκρίτη για άνδρες 42-47%, για γυναίκες 39-44%).Τα ερυθρά αιμοσφαίρια κάνουν την ανταλλαγή του οξυγόνου δηλ. προσλαμβάνουν το οξυγόνο από τους πνεύμονες και το μεταφέρουν στους ιστούς και τα κύτταρα. Από εκεί παραλαμβάνουν το διοξείδιο του άνθρακα, που το αποβάλλουν κατά την επιστροφή τους στους πνεύμονες κ.ο.κ., εξασφαλίζοντας έτσι τη ζωή.
Τα λευκά αιμοσφαίρια ή λευκοκύτταρα είναι μεγαλύτερα από τα ερυθρά, περίπου 7.000 ανα ml αίματος και η διάρκεια ζωής τους 2-10 μέρες. Τα λευκά αιμοσφαίρια συμμετέχουν αποτελεσματικά στην άμυνα του οργανισμού μας κατά των μικροβίων. Τα αιμοπετάλια ή θρομβοκύτταρα, είναι πολύ μικροσκοπικά κύτταρα, σε αριθμό 200.000 περίπου ανά ml και είναι εκείνα που πρώτα φράζουν το σημείο τραυματισμού ενός αγγείου, σχηματίζοντας έναν αιμοστατικό αιμοπεταλιακό θρόμβο, ώστε να σταματήσει η αιμορραγία.Το πλάσμα αποτελεί το 55% του όγκου του αίματος, είναι ένα διαφανές κιτρινωπό υγρό που περιέχει άλατα, λιποειδή, σάκχαρο και κυρίως πρωτεΐνες. Το πλάσμα μεταφέρει με την κυκλοφορία τις θρεπτικές ουσίες στα κύτταρα και παίρνει από αυτά τα προϊόντα που πρέπει να αποβληθούν, που τα μεταφέρει στα όργανα απέκκρισης (ήπαρ, νεφροί, πνεύμονες). Οι πρωτεΐνες του πλάσματος , είναι τα απαραίτητα συστατικά για πάρα πολλές λειτουργίες του οργανισμού. Για παράδειγμα, η Λευκωματίνη διατηρεί τον όγκο του αίματος μέσα στη κυκλοφορία. Οι ανοσοσφαιρίνες είναι τα αντισώματα που εξασφαλίζουν την ανοσία και προφυλάσσουν τον οργανισμό από μικρόβια και ιούς. Το Ινωδογόνο και οι παράγοντες πήξης εξασφαλίζουν την πήξη του αίματος, όταν τραυματισθεί ένα αγγείο, με αποτέλεσμα σχηματισμό θρόμβου που σταματάει οριστικά την αιμορραγία.Από τα πιο πάνω φαίνεται πόσο πολύπλοκη είναι η σύνθεση του αίματος και πόσο πολλές οι λειτουργίες που επιτελεί.Η ομάδα αίματος ενός ατόμου καθορίζεται με βάση συγκεκριμένες πρωτεΐνες (αντιγόνα-συγκολλιτινογόνα) που υπάρχουν στην επιφάνεια των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Με βάση αυτό το σύστημα έχουμε την διάκριση των ομάδων με το σύστημα ΑΒΟ. Το σύστημα ΑΒΟ είναι και το πρώτο που ανακαλύφθηκε το 1900 από τον LANDSTEINER και υποδηλώνει την ύπαρξη ή όχι των ουσιών Α και B στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Οι ουσίες, τα αντιγόνα αυτά, ή υπάρχουν και τα δυο μαζί, ή μόνο το ένα από αυτά ή και κανένα.
• Όταν υπάρχουν και τα δυο, η ομάδα λέγεται ΑΒ
• Όταν υπάρχει μόνο το Α, η ομάδα λέγεται Α
• Όταν υπάρχει μόνο το Β, η ομάδα λέγεται Β
• Όταν δεν υπάρχει ούτε το Α ούτε το Β, η ομάδα λέγεται 0Μετά το αντιγονικό σύστημα ΑΒΟ, δεύτερο σε σημασία από κλινική άποψη, έρχεται το σύστημα ρέζους που ανακαλύφθηκε πάλι από τον LANDSTEINER το 1940. Ανάλογα με την παρουσία ή όχι στην επιφάνεια των ερυθροκυττάρων του παράγοντα ρέζους, που είναι όπως και οι ουσίες Α και Β, ένα συγκολλητινογόνο, τα ερυθρά αιμοσφαίρια λέγονται «Ρέζους θετικό» ή «Ρέζους αρνητικό». Κατά συνέπεια διακρίνονται οι κύριες ομάδες αίματος που έχουν την παρακάτω κατάταξη:
• ΑΒ, Α, Β, 0 / Ρέζους θετικό και
• ΑΒ, Α, Β, 0 / Ρέζους Αρνητικό
Ανάλογα με τα αντιγόνα που φέρουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια ενός ατόμου, στο πλάσμα του δεν κυκλοφορούν ουσίες που να επιτίθενται στα συγκεκριμένα αντιγόνα που έχει ο οργανισμός αυτός. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος για τον οποίο δεν είναι δυνατή η μετάγγιση αίματος από οποιαδήποτε ομάδα σε άλλη, παρά μόνο μετά από έλεγχο και συμφώνα με τον παρκάρω τρόπο:
• Η ομάδα Α λαμβάνει αίμα από Α και Ο (μικρή ποσότητα)
• Η ομάδα Β από Β και Ο (μικρή ποσότητα)
• Η ομάδα ΑΒ από ΑΒ και Ο, Α, Β (μικρή ποσότητα)
• Η ομάδα Ο από Ο
Ο παράγοντας ρέζους θα πρέπει σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις να είναι σύμφωνος μεταξύ δότη και λήπτη.

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Υποτροπιάζον/ανθεκτικό Hodgkin

 

• Έως και 35% των ασθενών με HL υποτροπιάζουν ή εμφανίζουν αντοχή στη θεραπεία μετά την αρχική αγωγή
• Η καθιερωμένη θεραπεία περιλαμβάνει συνδυασμό παραγόντων χημειοθεραπείας που έχουν ως επί το πλείστον αναπτυχθεί πριν από δεκαετίες
• Οι συγκεκριμένοι ασθενείς χρειάζονται περισσότερες θεραπευτικές επιλογές
Παράγοντες κινδύνου
Οι παράγοντες κινδύνου για το υποτροπιάζον ή το ανθεκτικό στη θεραπεία HL είναι η ηλικία, το στάδιο της νόσου, ο συντομότερος χρόνος υποτροπής μεταξύ των αγωγών, ο υψηλός αριθμός λευκοκυττάρων ή ο χαμηλός αριθμός λεμφοκυττάρων. Πρόσθετοι παράγοντες κινδύνου υποτροπής για ασθενείς σε πρώιμο στάδιο της νόσου είναι η παρουσία ευμεγέθων όγκων (π.χ. όγκοι διαμέτρου άνω των 10cm ή μεγαλύτεροι) και εμφάνιση σε πολλαπλές λεμφαδενικές περιοχές. Οι άνδρες με HL είναι πιο πιθανό να υποτροπιάσουν ή να εμφανίζουν αντοχή στη θεραπεία σε σχέση με τις γυναίκες.
Επιλογές θεραπείας
Το λέμφωμα Hodgkin αντιμετωπίζεται συνήθως με χημειοθεραπεία και παρουσιάζει υψηλό ποσοστό ίασης. Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη ελεύθερη της νόσου επιβίωση δεν επιτυγχάνεται για όλους τους ασθενείς με HL. Το ποσοστό υποτροπής μετά από αγωγή με χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής ή/και ακτινοθεραπεία κυμαίνεται από 5% για τους ασθενείς σε πρώιμο στάδιο έως 35% για τους ασθενείς με προχωρημένο HL.
Σε περίπτωση υποτροπής ή αν ένας ασθενείς εμφανίζει αντοχή στη θεραπεία, οι επιλογές αντιμετώπισης της νόσου περιλαμβάνουν χημειοθεραπεία ακολουθούμενη συνήθως από μεταμόσχευση αρχέγονων κυττάρων ή μυελού των οστών. Η χρήση μεταμόσχευσης που συνδέεται με υψηλό κόστος και δυνητικά απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές, έχει ως αποτέλεσμα βελτίωση των εκβάσεων σε ασθενείς με υποτροπιάζον HL, αλλά 40-50% των ασθενών υποτροπιάζουν αργότερα. Το λέμφωμα Hodgkin είναι μια θανατηφόρα νόσος χωρίς πρότυπη θεραπεία για ασθενείς που υποτροπιάζουν ή που εμφανίζουν αντοχή μετά από αγωγή. Μάλιστα, το ποσοστό ίασης μακροπρόθεσμα είναι κάτω του 30% για το υποτροπιάζον ή το ανθεκτικό στη θεραπεία HL.
Η έρευνα έχει ήδη οδηγήσει σε εξελίξεις στη θεραπεία του υποτροπιάζοντος ή του ανθεκτικού στη θεραπεία HL, ενώ και οι ειδικοί εξακολουθούν να αναζητούν αποτελεσματικές μεθόδους για τη θεραπεία των ασθενών που υποτροπιάζουν ή εμφανίζουν αντοχή στις διαθέσιμες θεραπείες.

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Ο μικρός ΡΑΦΑΗΛ, από την Κατερίνη χρειάζεται την βοήθεια όλων μας!

 

Ο 4χρονος ΡΑΦΑΗΛ, είναι από την Κατερίνη και χρειάζεται την βοήθεια όλων μας! Πάσχει από λευχαιμία και θα χρειαστεί να κάνει μεταμόσχευση μυελού των οστών.
Δυστυχώς, μόνο 1 στους 15.000 δοτές είναι συμβατός και στις περισσότερες περιπτώσεις ΔΕΝ είναι συγγενής, όποτε καταλαβαίνετε πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή όλων μας, συγγενών, φίλων ή μη.
Η διαδικασία για τους δότες είναι απλή. Αρκεί μια απλή.. αιματολογική εξέταση στα κέντρα ιστοσυμβατότητας για να διαπιστωθεί αν είναι συμβατοί οι δότες. Όπου δεν υπάρχουν αντίστοιχα κέντρα, τότε η εξέταση αυτή γίνεται στα κέντρα αιμοδοσίας των νοσοκομείων.
Η δήλωση εθελοντικής δωρεάς πρέπει να γίνεται μετά από ενημέρωση για τη διαδικασία, σοβαρή σκέψη και συνειδητή απόφαση. Κανείς όμως δεν γνωρίζει αν αύριο είναι αυτός ή κάποιο μέλος της οικογένειας του που θα βρεθεί σε αυτή την ανάγκη!
Όσοι επιθυμούν να βοηθήσουν, μπορούν να απευθυνθούν στα νοσοκομεία της περιοχής τους για μια απλή αιματολογική εξέταση.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μου:
Τηλέφωνο πατέρα Γιάννης: 6944-520183
Ας χαρίσουμε ελπίδα και χαμόγελο στο μικρό Ραφαήλ.

Γενικές Πληροφορίες:
Η εξέταση είναι δωρεάν, ανώνυμη και γίνεται στα κέντρα αιμοδοσίας των νοσοκομείων. Δεν έχει σημασία που ζει ο καθένας, υπάρχει Παγκόσμια Τράπεζα Δοτών Μυελού των Οστών, όποτε η σωτήρια βοήθεια μπορεί να έρθει ακόμη και από την άλλη άκρη του κόσμου.

Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στα:
Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων
• Σε όλα τα κέντρα αιμοδοσίας των Νοσοκομείων
• «Γ. Γεννηματάς» Αθηνών (210-7711914) Τμήμα Ανοσολογίας – Εθνικό Κέντρο Ιστοσυμβατόητας
• «Ευαγγελισμός»(210-7205701) Τμήμα Ανοσολογίας –Ιστοσυμβατόητας
• «Ιπποκράτειο» Θεσσαλονίκης (2310-892056) Τμήμα Ανοσολογίας – Περιφερικό Κέντρο Ιστοσυμβατόητας
• «Έλενα Βενιζέλου»(210-6453759)Ανοσοβιολογικό Τμήμα
• «Αγία Σοφία» (210-7757401) Τμήμα Ανοσολογίας και Ιστοσυμβατοτητας
• «Π. Ν. Λάρισας» (2410-682137) Τμήμα Ανοσολογίας και Ιστοσυμβατοτητα

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

ΠΛΑΣΜΙΝΟΓΟΝΟ

Πρόκειται για μια πρωτεΐνη που διαλύει τα πήγματα αίματος. Η έλλειψή της μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα αυξημένη πήξη αίματος και -μερικές φορές- απόφραξη αιμοφόρων αγγείων από θρόμβους.

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

ACE- Μετατρεπτικό ένζυμο της αγγειοτενσίνης

Γιατί γίνεται η εξέταση;
Για να βοηθήσει στη διάγνωση και παρακολούθηση της σαρκοείδωσης, για την διαφορική διάγνωση αυτής της συστηματικής κατάστασης από παθήσεις, που προκαλούν παρόμοια συμπτώματα.
Πότε γίνεται η εξέταση;
Όταν υπάρχουν κοκκιώματα που δημιουργούν μικρούς όζους κάτω από το δέρμα, χρόνιο βήχα, ερυθρά και υγρά μάτια και/ή άλλα συμπτώματα, που υποδηλώνουν σαρκοείδωση. Η εξέταση γίνεται τακτικά σε περιπτώσεις ενεργού σαρκοείδωσης, για την παρακολούθηση της πορείας της νόσου.
Πώς χρησιμοποιείται;
Το ACE παραγγέλλεται κυρίως για να βοηθήσει στη διάγνωση και παρακολούθηση της σαρκοείδωσης. Συχνά παραγγέλλεται στα πλαίσια διερεύνησης των αιτίων μίας ομάδας ενοχλητικών χρόνιων συμπτωμάτων, που μπορεί να οφείλονται ή όχι σε σαρκοείδωση. Το ACE είναι αυξημένο σε 50% ως 80% ασθενών με ενεργή σαρκοείδωση. Η συγκέντρωση του ACE αυξάνει και μειώνεται παράλληλα με την ένταση της νόσου. Συχνά το ACE παραγγέλλεται σε τακτά χρονικά διαστήματα για την παρακολούθηση της πορείας της νόσου και της απόδοσης της θεραπείας με κορτικοστεροειδή.
Πότε παραγγέλλεται;
Το ACE παραγγέλλεται όταν έχετε ενδείξεις ή συμπτώματα όπως κοκκιώματα, χρόνιο βήχα ή λαχάνιασμα, κόκκινα υγρά μάτια και/ή πόνο στις αρθρώσεις, που μπορεί να οφείλονται σε σαρκοείδωση ή άλλη ασθένεια. Αυτό έχει περισσότερες πιθανότητες να συμβεί σε ηλικίες μεταξύ 20 και 40 ετών, όταν η σαρκοείδωση είναι συχνότερη. Ο ιατρός σας μπορεί να παραγγείλει ACE, μαζί με άλλες εξετάσεις, όπως καλλιέργεια μικροβακτιριδίων ή πτυέλων (εξετάσεις που μπορεί να ανιχνεύσουν μολύνσεις από μυκοβακτηρίδια ή μύκητες), όταν θέλει να κάνει διαφορική διάγνωση μεταξύ σαρκοείδωσης και άλλης κοκκιωματώδους κατάστασης.
Αν έχετε διαγνωστεί με σαρκοείδωση και τα αρχικά επίπεδα ACE ήταν αυξημένα, ο ιατρός σας μπορεί να παραγγείλει εξέταση ACE σε τακτικά χρονικά διαστήματα για να παρακολουθήσει την εξέλιξη της νόσου με το χρόνο.
Τι σημαίνει το αποτέλεσμα της εξέτασης;
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δεν είναι διαθέσιμο ένα τυπικό εύρος τιμών αναφοράς για αυτή την εξέταση. Επειδή οι τιμές αναφοράς εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες, που περιλαμβάνουν την ηλικία του ασθενούς, το φύλο, την πληθυσμιακή ομάδα και την μέθοδο προσδιορισμού, τα αριθμητικά αποτελέσματα έχουν διαφορετική σημασία από εργαστήριο σε εργαστήριο. Το απαντητικό σας πρέπει να περιλαμβάνει το εύρος τιμών αναφοράς για την εξέταση, που χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο εργαστήριο. Το Lab Tests Online συνιστά θερμά να συζητήσετε τα αποτελέσματα της εξέτασης σας με τον γιατρό σας.
Σε μία διαγνωστική εφαρμογή, αν τα επίπεδα του ACE είναι υψηλά, άλλες νόσοι έχουν απορριφθεί και έχετε κλινικά ευρήματα σαρκοείδωσης, τότε είναι πιθανό να έχετε ενεργό σαρκοείδωση. Η ανεύρεση υψηλών επιπέδων ACE βοηθά στην επιβεβαίωση της διάγνωσης. Εντούτοις, σαρκοείδωση μπορεί να υπάρχει χωρίς αυξημένα επίπεδα ACE, έτσι φυσιολογικό επίπεδο ACE δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για απόρριψη της σαρκοείδωσης. Φυσιολογικά επίπεδα ACE σε σαρκοείδωση μπορεί να παρατηρηθούν αν η νόσος ευρίσκεται σε ανενεργό στάδιο, μπορεί να αντανακλούν πρώιμη διάγνωση, όπου δεν παράγεται ακόμη αρκετό ACE ώστε να είναι τα επίπεδα υψηλά, ή μπορεί να οφείλονται σε περίπτωση όπου τα κύτταρα δεν παράγουν αυξημένα επίπεδα ACE. Τα επίπεδα του ACE είναι επίσης λιγότερο πιθανό να είναι υψηλά σε περιπτώσεις χρόνιας σαρκοείδωσης.
Μετά τη διάγνωση, τα επίπεδα του ACE μπορεί να μετρώνται για την παρακολούθηση της πορείας της νόσου. Όταν τα αρχικά υψηλά επίπεδα ACE μειώνονται, αυτό συνήθως είναι ένδειξη αυτόματης ή θεραπευτικής ύφεσης και καλής πρόγνωσης. Αυξανόμενα επίπεδα ACE, αντίθετα, μπορεί να είναι ένδειξη είτε πρώιμης επιβάρυνσης της νόσου ή αδυναμία αντίδρασης στη θεραπευτική αγωγή.
Τι άλλο πρέπει να γνωρίζω;
Η μετατροπή της αγγειοτενσίνης Ι σε αγγειοτενσίνη ΙΙ από το ACE είναι μία κανονική ρυθμιστική διαδικασία του σώματος. Αυτή η διαδικασία είναι στόχος φαρμακευτικής αγωγής με την ανάπτυξη φαρμάκων, που αποκαλούνται αναστολείς του ACE και συνήθως χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία υπέρτασης και διαβήτη. Αυτά τα φάρμακα αναστέλλουν την διαδικασία της μετατροπής, αφήνοντας τα αγγεία διεσταλμένα και την αρτηριακή πίεση χαμηλότερη. Οι αναστολείς του ACE είναι χρήσιμοι στην διαχείριση της υπέρτασης, αλλά δεν παρακολουθούνται μέσω μετρήσεων του ACE στο αίμα. Μπορεί, εντούτοις, να επηρεάσουν τα αποτελέσματα μετρήσεων της ACE, που μπορεί να έχουν παραγγελθεί για άλλους λόγους.
Η αιμόλυση και η υπερλιπιδαιμία στο δείγμα αίματος μπορεί να μειώσουν εσφαλμένα τα επίπεδα του ACE. Μειωμένα επίπεδα ACE μπορεί επίσης να διαπιστωθούν σε ασθενείς με:
• Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (COPD)
• Κυστική ίνωση
• Φύσημα
• Καρκίνο των πνευμόνων
• Λιμοκτονία
• Θεραπεία με στεροειδή φάρμακα
• Υπερθυρεοειδισμό Το ACE βρίσκεται σε μετρίως αυξημένα επίπεδα σε σειρά νόσων και διαταραχών, όπως:
• Μόλυνση με HIV
• Ιστοπλάσμωση (μυκητιακή αναπνευστική νόσος)
• Διαβήτης
• Υπερθυρεοειδισμός
• Λέμφωμα
• Αλκοολική κίρρωση
• Νόσος του Gaucher (μία σπάνια, κληρονομούμενη διαταραχή του μεταβολισμού των λιπιδίων)
• Φυματίωση
• Λέπρα
Η εξέταση ACE, εντούτοις, δεν χρησιμοποιείται για την διάγνωση ή παρακολούθηση αυτών των καταστάσεων (δεν έχει αποδειχτεί κλινικά χρήσιμη).

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΓΚΗ!

Ο 4χρονος ΡΑΦΑΗΛ, είναι από την Κατερίνη και χρειάζεται την βοήθεια όλων μας! Πάσχει από λευχαιμία και θα χρειαστεί να κάνει μεταμόσχευση μυελού των οστών.
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μου:
Τηλέφωνο πατέρα Γιάννης: 6944-520183

http://mikros-rafail.blogspot.com

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Το ινωδογόνο

Το ινωδογόνο είναι ένα πολύ σημαντικό συστατικό του συστήματος πήξης του αίματος. Όταν τραυματιστεί ένα αιμοφόρο αγγείο, σχηματίζει ινώδη νημάτια, τα οποία βουλώνουν το αιμοφόρο αγγείο. Η μέτρησή του γίνεται, προκειμένου να προσδιοριστεί αν τα χαμηλά του επίπεδα ευθύνονται για κάποια αφύσικη αιμορραγία. Στα αίτια που δημιουργούν χαμηλά επίπεδα συμπεριλαμβάνονται οι σοβαρές ηπατικές νόσοι, οι καρκίνοι του προστάτη, του παγκρέατος ή των πνευμόνων, η συγγενής έλλειψη, καθώς και η περίπτωση κατά την οποία συντελείται υπερβολική πήξη αίματος (π.χ. στη διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη ή σε χρόνια αιμορραγία).

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Επείγον! Έκκληση...

Ένα μικρό κοριτσάκι στην Καβάλα χρειάζεται επειγόντως αιμοπετάλια 0 αρνητικό για να σωθεί...Οι γονείς του πληρώνουν τα οδοιπορικά σε όποιον μπορεί να βοηθήσει. Παρακαλώ πολύ κοινοποιήστε το ΠΑΝΤΟΥ!!! Το τηλέφωνο της μητέρας είναι 6937495494.

Όπως ενημερώνουν το παιδί βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο, ΕΠΕΙΓΕΙ να βρεθούν αιμοπετάλια. Διαδώστε το μήπως βρεθεί κάποιος να μπορεί να βοηθήσει.

Πηγή: lamiareport.gr

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Μια δεκαετία επιτευγμάτων κατά της χρόνιας μυελογενούς λευχαιμίας

Η χρόνια μυελογενής λευχαιμία (ΧΜΛ) είναι μια μορφή καρκίνου του αίματος και του μυελού των οστών χαρακτηριζόμενη από μια ανωμαλία που αποκαλείται χρωμόσωμα Φιλαδέλφειας (Ph). Το χρωμόσωμα Ph συνθέτει ένα ελαττωματικό ένζυμο, γνωστό ως κινάση της τυροσίνης Bcr-Abl, το οποίο ευθύνεται για την αναστολή του σήματος που δίνει εντολή στον οργανισμό να σταματήσει την παραγωγή λευκών κυττάρων.

Παγκοσμίως, η χρόνια μυελογενής λευχαιμία αντιπροσωπεύει το 10-15% όλων των περιπτώσεων λευχαιμίας σε ενήλικες, με επιπολασμό μία έως δύο περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα ετησίως. Συνήθως εμφανίζεται στη μέση ηλικία στα 45 με 55 έτη κατά μέσο όρο. Στην Ελλάδα, υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 1.200 ασθενείς.

Ραγδαία μείωση θανάτων

Το ποσοστό θανάτων από ΧΜΛ έχει μειωθεί ραγδαία τα τελευταία έτη, χάρη στην κυκλοφορία στοχευμένων αντικαρκινικών θεραπειών που έχουν μοριακό μηχανισμό δράσης, με αφετηρία το imatinib το 2001, και με πιο πρόσφατο το nilotinib το οποίο εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 23 Δεκεμβρίου 2010 για τη θεραπεία ενήλικων νεοδιαγνωσθέντων ασθενών με χρόνια μυελογενή λευχαιμία θετική στο χρωμόσωμα Φιλαδέλφειας (Ph+ ΧΜΛ) σε χρόνια φάση.

Η έγκριση αυτή βασίστηκε στα αποτελέσματα κλινικής μελέτης φάσης ΙΙΙ τα οποία κατέδειξαν τη θεραπευτική ανωτερότητα του nilotinib έναντι της καθιερωμένης θεραπείας με imatinib στην επίτευξη μοριακής και κυτταρογενετικής ανταπόκρισης, καθώς και στην καθυστέρηση της εξέλιξης της νόσου με αποτέλεσμα λιγότερους θανάτους από ΧΜΛ. Η μέγιστη μοριακή ανταπόκριση, δηλαδή η σημαντική μείωση των επιπέδων της Bcr-Abl, θεωρείται ένας κρίσιμος θεραπευτικός στόχος και σχετίζεται με την καλή μακροπρόθεσμη έκβαση για ασθενείς με Ph+ ΧΜΛ σε χρόνια φάση. Η θεραπεία με nilotinib οδήγησε σε υψηλότερα ποσοστά μέγιστης μοριακής ανταπόκρισης και πλήρους κυτταρογενετικής ανταπόκρισης (δηλαδή μείωση σε μη ανιχνεύσιμα επίπεδα του χρωμοσώματος Φιλαδέλφειας, το οποίο αποτελεί χαρακτηριστικό αυτού του καρκίνου) σε σύγκριση με το imatinib.

Τα δεδομένα αυτά δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο επιστημονικό περιοδικό The New England Journal of Medicine στο τεύχος της 17ης Ιουνίου 2010, ενώ επαληθεύτηκαν με τα 18μηνα αποτελέσματα τα οποία παρουσιάστηκαν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (ASCO) το οποίο έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2010.

Επιπλέον, κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας επιτευγμάτων, οι επιστήμονες έχουν τελειοποιήσει εξαιρετικά ευαίσθητες εξετάσεις για την ανίχνευση αμελητέων ιχνών καρκίνου σε ασθενείς που ανταποκρίνονται στη θεραπεία.

Πριν από την εποχή της μοριακής θεραπείας, η αξιολόγηση πολλών ασθενών με ΧΜΛ βασιζόταν στην αιματολογική ανταπόκριση - μη ειδικές αιματολογικές αναλύσεις για τη μέτρηση των επιπέδων λευκοκυττάρων. Παρά την επίτευξη αιματολογικής ανταπόκρισης, όμως, οι ασθενείς ενδέχεται να φέρουν σημαντικό αριθμό κυττάρων Ph+ στον μυελό των οστών. Στις πρώτες κλινικές μελέτες του imatinib χρησιμοποιήθηκαν πιο ευαίσθητες εξετάσεις κυτταρογενετικής ανταπόκρισης, κατά τις οποίες λαμβάνεται δείγμα μυελού των οστών από τους ασθενείς και μετριούνται τα κύτταρα που περιέχουν το χρωμόσωμα Ph. Η κυτταρογενετική παρακολούθηση εθεωρείτο η πρότυπη μέθοδος αξιολόγησης της ανταπόκρισης τη δεκαετία του 1990, όταν η ΧΜΛ αντιμετωπιζόταν με λιγότερο ειδικές θεραπείες.

Καθώς όλο και περισσότεροι ασθενείς επέτυχαν πλήρη κυτταρογενετική ανταπόκριση με το imatinib (δηλαδή απουσία κυττάρων Ph+), κατέστη αναγκαίο να χρησιμοποιηθούν πιο ευαίσθητες εξετάσεις για την ανίχνευση υπολειπόμενων κυττάρων Ph+ στον οργανισμό. Ως εκ τούτου, εισήχθη η μέθοδος της μοριακής παρακολούθησης των επιπέδων Bcr-Abl. Η εξέταση αίματος που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της μοριακής ανταπόκρισης επιτρέπει την ανίχνευση ενός και μόνο κυττάρου που περιέχει την Bcr-Abl ανάμεσα σε ένα εκατομμύριο φυσιολογικά λευκοκύτταρα. Η εξέταση αυτή, εκτός από απλούστερη και λιγότερο επεμβατική για τους ασθενείς, χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη ευαισθησία σε σύγκριση με τους συνηθισμένους κυτταρογενετικούς ελέγχους.

Μοριακή παρακολούθηση

Σήμερα, η μοριακή παρακολούθηση μέσω μιας απλής και ελάχιστα επεμβατικής εξέτασης αίματος μετρά τα χαμηλότερα επίπεδα υπολειπόμενης ΧΜΛ -στα οποία οι δείκτες της λευχαιμίας είναι σχεδόν μη ανιχνεύσιμοι- κατακτώντας μια θέση ως νέος ακρογωνιαίος λίθος στην τακτική παρακολούθηση των ασθενών.

Σημειώνεται πως το nilotinib έχει επίσης εγκριθεί για τη θεραπεία των νεοδιαγνωσθέντων ασθενών από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ, τον Ελβετικό Οργανισμό Φαρμάκων (Swissmedic) και τις αρμόδιες αρχές της Ιαπωνίας, ενώ οι διαδικασίες υποβολής του προς έγκριση είναι σε εξέλιξη και σε άλλα κράτη παγκοσμίως.

«Είμαστε ικανοποιημένοι που η Ευρωπαϊκή Ενωση ενέκρινε το nilotinib για τη θεραπεία νεοδιαγνωσθέντων ασθενών με Ph+ ΧΜΛ σε χρόνια φάση», δήλωσε ο πρόεδρος του Ογκολογικού Τμήματος της Novartis, Herve Hoppenot. «Με αυτή τη νέα ένδειξη, οι νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς θα έχουν στη διάθεσή τους έναν αναστολέα της τυροσινικής κινάσης Bcr-Abl ο οποίος, σύμφωνα με κλινικές μελέτες, είναι ανώτερος του imatinib σε βασικές μετρήσεις αποτελεσματικότητας, συμπεριλαμβανομένης της επιβράδυνσης της εξέλιξης της νόσου στους 12 μήνες θεραπείας».

enet.gr

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Πολύτιμες λύσεις από τα αιμοποιητικά βλαστικά κύτταρα

Το αίμα που συγκρατείται στον πλακούντα αμέσως μετά τη γέννηση ενός παιδιού είναι πολύτιμο, καθώς είναι πλούσιο σε βλαστικά κύτταρα. Αυτά μπορούν να απομονωθούν και να περισυλλεγούν για μελλοντική χρήση εφόσον υπάρξει ανάγκη. Ποιες είναι, όμως, οι περιπτώσεις στις οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν και πώς βοηθούν στην αντιμετώπιση διαφόρων ασθενειών;

Τα αιμοποιητικά βλαστικά κύτταρα αποτελούν πολύτιμο βιολογικό υλικό, καθώς οι έως τώρα χρήσεις τους έχουν αποδειχτεί σωτήριες για χιλιάδες ανθρώπους και όλα δείχνουν ότι συνεχώς θα διευρύνονται
Τα βλαστικά κύτταρα είναι αρχέγονα κύτταρα που έχουν την ιδιότητα να αυτοανανεώνονται και να διαφοροποιούνται σε συγκεκριμένους ιστούς. Τα αιμοποιητικά βλαστικά κύτταρα αναγεννούν το αιμοποιητικό και ανοσοποιητικό μας σύστημα. Εντοπίζονται στο μυελό των οστών, καθώς επίσης στο περιφερικό αλλά και στο ομφαλοπλακουντιακό αίμα (ΟΠΑ). Το ΟΠΑ είναι το αίμα που κυκλοφορεί μεταξύ πλακούντα και ομφάλιου λώρου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Όταν γεννηθεί το παιδί και αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος, σημαντική ποσότητα ΟΠΑ συγκρατείται στον πλακούντα, αίμα πλούσιο σε βλαστικά κύτταρα, που απομονώνονται με συγκεκριμένη διαδικασία, προσφέροντας έτσι τη δυνατότητα άμεσης συλλογής και φύλαξης του πολύτιμου αυτού βιολογικού υλικού. Το ΟΠΑ αποτελεί πηγή και για πολλά άλλα πρόδρομα κύτταρα, τα οποία υπό κατάλληλες συνθήκες μπορούν να δημιουργήσουν εξειδικευμένα κύτταρα (καρδιακά, ηπατικά, νευρικά κ.λπ.). Με τον τρόπο αυτό διευρύνεται η μελλοντική χρήση του συγκεκριμένου βιολογικού υλικού.
Πού χρησιμοποιούνται
Τα αρχέγονα αιμοποιητικά κύτταρα του ΟΠΑ χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία αιματολογικών ασθενειών από το 1988, έτος της πρώτης επιτυχημένης θεραπευτικής εφαρμογής. Οι χρήσεις τους αφορούν σε θεραπείες κακοηθειών του αίματος, κληρονομικών αιμοσφαιρινοπαθειών και ασθενειών του μεταβολισμού.
Το 1988 χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά για τη θεραπεία απλαστικής αναιμίας Fanconi και από το 1995 θεωρούνται ισοδύναμα με τα αρχέγονα κύτταρα του μυελού των οστών και μπορούν να έχουν τις ίδιες θεραπευτικές εφαρμογές. Οι εφαρμογές των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων του ΟΠΑ αφορούν κυρίως σε αλλογενείς χρήσεις (χρήση βλαστικών κυττάρων όχι από το ίδιο το άτομο, αλλά από συμβατό δότη) και καλύπτουν ανάγκες όπως θεραπεία οξείας μυελοβλαστικής και λεμφοβλαστικής λευχαιμίας, χρόνιας μυελογενούς και λεμφοκυτταρικής λευχαιμίας, μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων, απλαστικού τύπου αναιμιών, καθώς και κληρονομικών ασθενειών του αίματος, μεσογειακής και δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Είναι γενικώς παραδεκτό ότι προκειμένου για αλλογενείς χρήσεις ο καλύτερος δότης είναι μέλος της οικογένειας και κατά προτίμηση υγιής αδελφός.
Το 1998 έγινε η πρώτη αυτόλογη μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων ομφαλοπλακουντιακού αίματος (χρησιμοποιήθηκαν βλαστικά κύτταρα του ίδιου του παιδιού) σε παιδί με κακοήθη όγκο του νευρικού συστήματος. Έκτοτε οι χρήσεις των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων για το ίδιο το παιδί έχουν αυξηθεί και αφορούν σε ασθένειες όπως οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία, λεμφώματα, μυέλωμα, όγκους του νευρικού συστήματος και αυτοάνοσες παθήσεις.
Τέλος, τα κύτταρα αυτά πολύ πρόσφατα έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται για αυτόλογη χρήση σε περιπτώσεις εγκεφαλικής παράλυσης με θεαματικά αποτελέσματα. Οι επιτυχείς μεταμοσχεύσεις με βλαστικά κύτταρα του αίματος του ομφάλιου λώρου οδήγησαν το 1993 στη δημιουργία των πρώτων τραπεζών ΟΠΑ με στόχο τη δημιουργία δεξαμενών κρυοδιατηρημένων μοσχευμάτων, άμεσα διαθέσιμων προς μεταμόσχευση.
Για τους ενήλικες
Το μοναδικό ίσως μειονέκτημα των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων του ΟΠΑ είναι ο περιορισμένος αριθμός τους και για το λόγο αυτό μεταμοσχεύσεις από βλαστικά κύτταρα ομφάλιου λώρου αφορούν κυρίως σε παιδιά. Το πρόβλημα αυτό προσπαθούν να λύσουν οι επιστήμονες πολλαπλασιάζοντας τα κύτταρα στο εργαστήριο. Τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν πρόσφατα και αφορούν σε μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων ΟΠΑ σε 10 ενήλικες που έπασχαν από λευχαιμία, οι οποίοι ένα χρόνο μετά έχουν ανακάμψει σημαντικά. Φαίνεται, λοιπόν, πως αν και μέχρι πρόσφατα οι εφαρμογές των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων που προέρχονται από το ΟΠΑ αφορούσαν κυρίως σε παιδιά, οι εφαρμογές σε ενήλικες είναι πλέον γεγονός.
Το μέλλον
Καθώς τα βλαστικά κύτταρα αποτελούν τα πρωταρχικά υλικά για την κατασκευή ιστών και οργάνων, στο μέλλον αναμένονται ευρείες χρήσεις. Έτσι, φαίνεται ότι τα κύτταρα αυτά πιθανότατα θα χρησιμοποιούνται στο μέλλον για τη θεραπεία της νόσου του Parkinson, της παραπληγίας και τετραπληγίας από διατομή του νωτιαίου μυελού, της νόσου του Alzheimer, για την αναγέννηση του μυοκαρδίου έπειτα από έμφραγμα, για την αντιμετώπιση κληρονομικών νοσημάτων όπως η κυστική ίνωση και ο διαβήτης, οι αρθρίτιδες, για την αναγέννηση του δέρματος, του ήπατος και γενικώς κάθε ιστού και οργάνου.
Είναι βέβαιο ότι τα αιμοποιητικά βλαστικά κύτταρα αποτελούν πολύτιμο βιολογικό υλικό, καθώς οι έως τώρα χρήσεις τους έχουν αποδειχτεί σωτήριες για χιλιάδες ανθρώπους και όλα δείχνουν ότι συνεχώς θα διευρύνονται.

iatronet.gr

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα

Θαλασσαιμία: Eπιλογή μεταξύ ιάσιμων και θεραπευτικών μεθόδων

Η Β-Θαλασσαιμία συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο κοινές κληρονομικές παθήσεις του αίματος, σε παγκόσμιο επίπεδο. Οφείλεται σε περισσότερες από 200 διαφορετικές μεταλλάξεις που είτε μειώνουν ή καταργούν την παραγωγή της ΑΛΥΣΙΔΑ ß-globin ώριμων αιμοσφαιρινών που οδηγούν στην ανάπτυξη της αναποτελεσματικής ερυθροποίησης και της αιμολυτικής αναιμίας. Εκτιμάται ότι υπάρχουν 80 εκατομμύρια φορείς ß-Θαλασσαιμίας και περισσότερα από 60.000 παιδιά σε όλο τον κόσμο γεννιούνται ετησίως με ß-Θαλασσαιμία. Λόγω του επιλεκτικού πλεονεκτήματος των ετερόζυγων κατά της σοβαρής μορφής της ελονοσίας, η συχνότητα της Θαλασσαιμίας είναι ιδιαίτερα υψηλή στις περιφέρειες τροπικής και υποτροπικής της Μεσογείου, την ινδική υποήπειρο, Αφρική και Νότια και Ανατολική Ασία, περιοχές που επηρεάστηκαν περισσότερο από την ελονοσία. Ωστόσο, η επιδημιολογία της νόσου αλλάζει λόγω των πρόσφατων μετακινήσεων πληθυσμών, επομένως η ß-Θαλασσαιμία έχει πάρει σημαντική θέση στην κλινική πρακτική στη Βόρεια Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ και της Αυστραλίας. Η Μεσογειακή Αναιμία είναι η πιο σοβαρή μορφή της ασθένειας που χαρακτηρίζεται από σοβαρή αναιμία. Ασθενείς που έχουν παρουσιάσει αναιμία εντός 6 μηνών της ζωής τους, εάν δεν την αντιμετωπίζουν με τακτικές μεταγγίσεις αίματος και επαρκείς αποσιδηρώσεις, πεθαίνουν εντός της πρώτης δεκαετίας της ζωής τους.
Η θεραπεία της Θαλασσαιμίας παραμένει μια πρόκληση. Οι βασικές θεραπευτικές μέθοδοι για τη θαλασσαιμία είναι οι δια βίου μεταγγίσεις αίματος μαζί με αποσιδήρωση ή η μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων (HSCT). Τα τελευταία 20 χρόνια η επιβίωση και η ποιότητα ζωής των ασθενών με θαλασσαιμία έχει βελτιωθεί λόγω της βελτιστοποίησης της μετάγγισης και της θεραπείας με αποσιδήρωση, μετατρέποντας την προηγουμένως θανατηφόρα ασθένεια με πρώιμο θάνατο σε μια χρόνια ασθένεια, μολονότι συμπτώματα της εξελικτικής νόσου είναι συμβατά με παρατεταμένη επιβίωση. Ωστόσο, μια πρόσφατη μελέτη από το γραφείο Θαλασσαιμίας του Ηνωμένου Βασιλείου έδειξε σταθερή μείωση στην επιβίωση ξεκινώντας από τη δεύτερη δεκαετία, με λιγότερο από το 50% των ασθενών να παραμένουν ζωντανοί πέρα από 35 χρόνια εξαιτίας της κακής θεραπείας με αποσιδήρωση. Μια άλλη μελέτη από τις Ηνωμένες Πολιτείες έδειξε ότι με την αυξανόμενη ηλικία πολλοί ασθενείς σήμερα έχουν μηδαμινά αποτελέσματα με τη συμβατική θεραπεία, ακόμη και στις χώρες υψηλού εισοδήματος. Πρόσφατα η βελτιωμένη αποσιδήρωση με χορήγηση από το στόμα deferasirox (Exjade, ICL670) με παρόμοια αποτελεσματικότητα στη deferoxamine θα μπορούσε να επιτρέψει την καλύτερη συμμόρφωση με αποσιδήρωση, ως εκ τούτου, θα μπορούσαν να έχουν ένα ευνοϊκό αντίκτυπο για την επιβίωση των ασθενών με Θαλασσαιμία.
Ωστόσο, ακόμη με αυστηρή τήρηση μιας ιδανικής αποσιδήρωσης μειώνονται σημαντικά, αλλά δεν εξαλείφονται οι επιπλοκές που έχει η υπερφόρτωση σιδήρου στους ασθενείς που κάνουν δια βίου μεταγγίσεις.
Η μοναδική εφικτή θεραπεία για τα άτομα με Θαλασσαιμία είναι η μεταμόσχευση του μυελού των οστών από συμβατό δότη. Ωστόσο, περίπου το 30% των ασθενών μπορεί να έχει συμβατό δότη από την οικογένειά του, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος των ασθενών να μην μπορεί να επωφεληθεί από τη μεταμόσχευση. Οι πρόσφατες εξελίξεις στην ταυτοποίηση των ιστών που χρησιμοποιούνται κατά τη μεταμόσχευση, μας επέτρεψαν να χρησιμοποιήσουμε με επιτυχία συμβατούς δότες για μεταμόσχευση στη Θαλασσαιμία εκτός του οικογενειακού περιβάλλοντος με αποτελέσματα παρόμοια με αυτά που θα λαμβάνονταν από μεταμοσχεύσεις από αδέλφια (αδελφό ή αδελφή). Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα δείχνουν ότι 30-35% των ατόμων με Θαλασσαιμία από τον Καύκασο μπορούν να βρουν συμβατό δότη μέσω των αρχείων σε παγκόσμιο επίπεδο.
Έχουμε αναπτύξει προσεγγίσεις υψηλού κινδύνου για τη μεταμόσχευση στη Θαλασσαιμία, βάσει των τριών επικίνδυνων παραγόντων όπως η διεύρυνση του συκωτιού, η παρουσία ινομυώματος του συκωτιού σε βιοψία συκωτιού και η ποιότητα του ιστορικού αποσιδήρωσης πριν από τη μεταμόσχευση. Οι ασθενείς χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες υψηλού κινδύνου : στην 1η κατηγορία οι ασθενείς δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο, στην 2η κατηγορία ασθενείς που διατρέχουν ένα ή δύο κινδύνους και την 3η κατηγορία οι ασθενείς που διατρέχουν και τους τρεις επικίνδυνους παράγοντες. Επί του παρόντος, η πιθανότητα ίασης της 1ης κατηγορίας, της 2ης κατηγορίας και οι ασθενείς της 3ης κατηγορίας ηλικίας κάτω των 17 ετών είναι 90%, 84% και 78% αντίστοιχα. Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της HSCT σε ενήλικες ασθενείς παραμένουν κατώτερα εξαιτίας της ζημιάς ενός οργάνου λόγω του προηγμένου σταδίου της νόσου. Ωστόσο, η HSCT μπορεί επίσης να προκαλέσει κάποιες επιπλοκές όπως η απόρριψη της μεταμόσχευσης με επαναφορά της Θαλασσαιμίας, τη νόσο ‘μόσχευμα εναντίον δέκτη’ και διάφορες σοβαρές λοιμώξεις. Ευτυχώς οι επιπτώσεις των εν λόγω επιπλοκών μειώθηκαν σημαντικά λόγω της πρόσφατης βελτίωσης της υποστηρικτικής περίθαλψης για έγκαιρη διάγνωση των λοιμωδών επιπλοκών μετά τη μεταμόσχευση. Ορισμένες νέες θεραπευτικές μέθοδοι όπως η χρήση αίματος από τον ομφάλιο λώρο ή haploidentical (εν μέρει συμβατό), σε ασθενείς με θαλασσαιμία που δεν μπορούν να βρουν δότη από την οικογένεια ή εκτός της οικογένειας, βρίσκονται σε εξέλιξη με πολύ ελπιδοφόρα αποτελέσματα.
Δεν υπάρχει λόγος να αρνηθούμε σε ασθενείς με θαλασσαιμία τα πλεονεκτήματα μιας ζωής απαλλαγμένης από τη βαρετή καθημερινότητα γεμάτη με δαπανηρές και δυσάρεστες θεραπείες. Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν υπάρχει η πιθανότητα να επιδεινωθεί η κατάσταση της υγείας κάποιου ασθενή που λαμβάνει συμβατική θεραπεία και να θεωρηθεί ότι ανήκει σε μια χειρότερη επικίνδυνη κατηγορία. Το γεγονός είναι ότι τα κέντρα μεταμόσχευσης συχνά έρχονται αντιμέτωπα με ασθενείς των κατηγοριών υψηλού κινδύνου 2 και 3, που εκπροσωπούν αποτυχημένες περιπτώσεις συμβατικών θεραπειών. Καθυστερώντας τη μεταμόσχευση μέχρι ο ασθενής να είναι ουσιαστικά σε μια κατηγορία κινδύνου πέρα από την 1η κατηγορία, μειώνεται η πιθανότητα της επιτυχούς μεταμόσχευσης και θέτει σε κίνδυνο την αναστρεψιμότητα του ήπατος και των καρδιακών ζημιών.
Συνεπώς, πιστεύουμε ότι όλοι οι ασθενείς με β-Θαλασσαιμία που έχουν πανομοιότυπα HLA με συμβατούς δότες πρέπει να μεταμοσχευθούν το συντομότερο δυνατόν. Οι ασθενείς που δεν έχουν τέτοιους δότες αλλά έχουν επιτυχώς επιλέξει συμβατούς δότες εκτός του οικογενειακού περιβάλλοντος θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για HCT. Προτιμούμε την ίαση αντί τη θεραπεία γι’ αυτούς τους ασθενείς.

Πηγή: Περιοδικό ′Τα Νέα μας′ του Παγκύπριακού Αντιαναιμικού Συνδέσμου

Read more »

Διαβάστε Περισσότερα